عُمر بن سعد

الفتوح:حسين عليه السلام به عمر بن سعد، پيغام داد كه: «مى خواهم با تو سخن بگويم. پس امشب ميان اردوگاه من و خودت به ملاقاتم بيا». عمر بن سعد، با بيست سوار به سوى او رفت و حسين عليه السلام نيز به همين گونه. چون به هم رسيدند، حسين عليه السلام به همراهانش دستور داد كه از او فاصله گرفتند و تنها برادرش عبّاس و پسرش على اكبر با او ماندند. عمر بن سعد نيز به همراهانش دستور داد كه از او فاصله گرفتند و فقط فرزندش حفص و غلامش لاحق با وى ماندند. حسين عليه السلام به او فرمود: «واى بر تو اى پسر سعد! آيا از خدايى كه بازگشتت به سوى اوست، نمى ترسى كه با من بجنگى، در حالى كه مى دانى من فرزند پيامبر خدا هستم؟ پس، اينان را رها كن و با من باش؛ چرا كه من، تو را به خداوند عز و جلنزديك مى گردانم». عمر بن سعد

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:سپس على بن الحسين (على اكبر) پيش رفت. و او در آن وقت، هجده سال داشت. چون چشم حسين عليه السلام به او افتاد، محاسنش را به طرف آسمان بالا بُرد و گفت: «بار خدايا! تو بر اين قوم، گواه باش؛ زيرا جوانى به سوى آنان رفت كه در اخلاق و شمايل و گفتار، شبيه ترينِ مردم به پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله است، چنان كه هرگاه دل تنگِ روى پيامبرت مى شديم، به چهره او مى نگريستيم. بار خدايا! بركت هاى زمين را از اين مردم، باز بدار و اگر زنده شان داشتى، آنان را تار و مار گردان و پاره پاره شان كن و در انديشه ها و تمايلات گوناگون، قرارشان ده و حكمرانانشان را هرگز از آنان خشنود مگردان؛ زيرا كه اين مردم، ما را دعوت كردند تا يارى مان دهند؛ امّا كمر به جنگ با ما و قتل ما بستند».