محمّد بن عبد اللّه حِميَرى

الغيبة، طوسىـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه بن جعفر حِميَرى (در پايين نامه اى كه به امام مهدى عليه السلام نوشته و در آن، مسائلى از امام عليه السلام پرسيده بود) ـ:. لطفى بفرما و براى دنيا و آخرت من و برادرانم دعايى كن. مأجور باشى، إن شاء اللّه تعالى! مرقوم فرمود: «خداوند، به تو و برادرانت، خيرِ دنيا و آخرت عطا فرمايد!».

الاحتجاج:در نامه ديگرى از محمّد بن عبد اللّه حِميَرى به صاحب زمان عليه السلام كه در سال 307 [هجرى] به ايشان نوشت و در آن، مسائلى از ايشان پرسيد. و تقاضا كرد كه برايش دعا كند. پاسخ آمد: «خداوند، به او ببخشايد آنچه را كه او ـ جلّ و تعالى ـ اهل آن است، به خاطر حقّى كه بر ما دارد و احترامى كه براى پدرش ـ كه خدايش رحمت كند ـ قائل بوديم و مقام نزديكى كه او نزد ما داشت. از خداوند، مسئلت داريم كه او را به آنچه از خير دنيا و آخرت، اميد دارد، نايل گردانَد و كار دين و دنيايش را، آن سان كه دوست دارد، به سامان آورد، كه او حمايتگرى تواناست.