حدیث دربارهبشّار شَعيرى
رجال الكشّي عن إسحاق بن عمّار:قالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام لِبَشّارٍ الشَّعيرِيِّ: اُخرُج عَنّي لَعَنَكَ اللّهُ! لا وَاللّهِ لا يُظِلُّني وإيّاكَ سَقفُ بَيتٍ أبَدا.
فَلَمّا خَرَجَ قالَ: وَيلَهُ! ألا قالَ بِما قالَتِ اليَهودُ؟ ألا قالَ بِما قالَتِ النَّصارى؟ ألا قالَ بِما قالَتِ المَجوسُ، أو بِما قالَتِ الصّابِئَةُ؟ وَاللّهِ ما صَغَّرَ اللّهَ تَصغيرَ هذَا الفاجِرِ أحَدٌ، إنَّهُ شَيطانٌ ابنُ شَيطانٍ، خَرَجَ مِنَ البَحرِ لِيُغوِيَ أصحابي وشيعَتي فَاحذَروهُ، وَليُبَلِّغِ الشّاهِدُ الغائِبَ أنّي عَبدٌ ابنُ عَبدٍ، قِنٌّ ۱ ابنُ أمَةٍ، ضَمَّتنِي الأَصلابُ وَالأَرحامُ، وأنّي لَمَيِّتٌ، وأنّي لَمَبعوثٌ، ثُمَّ مَوقوفٌ، ثُمَّ مَسؤولٌ، وَاللّهِ لاَُسأَلَنَّ عَمّا قالَ فِيَّ هذَا الكَذّابُ وَادّعاهُ عَلَيَّ. يا وَيلَهُ ما لَهُ أرعَبَهُ اللّهُ! فَلَقَد أمِنَ عَلى فِراشِهِ، وأفزَعَني وأقلَقَني عَن رُقادي، أوَتَدرونَ أنّي لِمَ أقولُ ذلِكَ؟ أقولُ ذلِكَ لِكَي أستَقِرَّ في قَبري ۲. ۳
رجال الكشّىـ به نقل از اسحاق بن عمّار ـ: امام صادق عليه السلام به بشّار شَعيرى فرمود: «از نزد من، بيرون شو. خدايت لعنت كناد! هرگز مباد كه سقف خانه اى بر من و تو سايه افكند!».
چون بشّار خارج شد، [امام عليه السلام] فرمود: «واى بر او! آيا او همان چيزى را نمى گويد كه يهود گفتند؟ آيا او همان چيزى را نمى گويد كه نصارا گفتند؟ آيا او همان چيزى را نمى گويد كه مَجوس گفتند، يا صائبيان گفتند؟ به خدا سوگند كه هيچ كس چون اين نابه كار، خدا را كوچك نكرده است. او شيطان و شيطان زاده اى است كه از دريا بيرون آمده تا ياران و شيعيان مرا گم راه سازد. پس، از او بر حذر باشيد.
حاضران به غايبان برسانند كه من، بنده و بنده زاده ام. من، برده و كنيززاده ام ۴ كه در پشت ها و رحم ها بوده ام. من مى ميرم و برانگيخته مى شوم و سپس مرا در پيشگاه خداوند، نگه مى دارند و بازخواست مى شوم. به خدا سوگند، من از آنچه اين دروغ پرداز درباره ام گفته و ادّعا كرده است، بازخواست خواهم شد. واى بر او! او را چه شده است؟ خدا هراسانش كُناد! خود در بسترش آسوده غنوده و مرا هراسان نموده و خواب را از چشمم ربوده است! آيا مى دانيد كه چرا من اين سخنان را مى گويم؟ اينها را براى آن مى گويم كه در قبرم آرامش داشته باشم ۵».
۱.
عبدٌ قِنٌّ: خالِصُ العبودة (لسان العرب: ج 13 ص 348 «قنن»).
۲.
لأستقرّ في قبري: أي لا اُعذّب فيه (بحار الأنوار: ج 25 ص 307).
۳.
رجال الكشّي: ج 2 ص 702 الرّقم 746
۴.
يعنى: من مخلوقى بيش نيستم و خودم و پدرم و مادرم، همگى از بندگان خداييم و ربوبيّت، منحصر به حق تعالى است.
۵.
يعنى عذاب نشوم (ر. ك: بحار الأنوار: ج 25 ص 307).
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر