حدیث دربارهخانواده ، فرزندان و برادر

الإمام الباقر عليه السلام:إنَّ آدَمَ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِ لَمّا بَنَى الكَعبَةَ وطافَ بِها قالَ: اللّهُمَّ إنَّ لِكُلِّ عامِلٍ أجرا، اللّهُمَّ وإنّي قَد عَمِلتُ. فَقيلَ لَهُ: سَل يا آدَمُ، فَقالَ: اللّهُمَّ اغفِر لي ذَنبي. فَقيلَ لَهُ: قَد غُفِرَ لَكَ يا آدَمُ، فَقالَ: ولِذُرِّيَّتي مِن بَعدي، فَقيلَ لَهُ: يا آدَمُ مَن باءَ ۱ مِنهُم بِذَنبِهِ هاهُنا كَما بُؤتَ، غَفَرتُ لَهُ. ۲
امام باقر عليه السلام:آدم ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ چون كعبه را ساخت و بر آن طواف كرد، گفت: بار خدايا! هر كارگرى مزدى دارد، بار خدايا! من هم كار كردم. به او ندا آمد كه: «بخواه، اى آدم!». گفت: بار خدايا! گناه مرا بيامرز. به او گفته شد: «آمرزيده شدى، اى آدم!». گفت: فرزندان مرا كه پس از من مى آيند نيز بيامرز. گفته شد: «اى آدم! هر يك از ايشان كه در اين مكان، همانند تو به گناهش اعتراف كند، او را نيز آمرزيدم».
۱.بؤت بذنبي: أقررت واعترفت (مجمع البحرين: ج 1 ص 201 «بوأ»).
۲.قصص الأنبياء: ص 47 ح 13 عن محمّد بن مسلم، بحار الأنوار: ج 11 ص 179 ح 28 وراجع علل الشرايع: ص 407 ح 2.

احادیث دیگر این موضوع

۷
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان براى فرزندانش عليه السلام ـ: بار خدايا! بر من منّت بگذار فرزندانم را زنده بدار و آنان را برايم، صالح گردان و مرا از ايشان، بهره مند فرما. معبود من! عمرشان را برايم دراز گردان و بر مدّت زندگانى شان بيفزاى و خُردشان را برايم بپروران و ناتوانشان را نيرومند ساز، و تن و دين و اخلاقشان را سالم بدار و به جان و اندام ها و هر امرى از امور آنان كه دل نگرانش هستم، عافيت عطا فرما، و روزى هاى آنان را براى من و به دست من، فراوان ساز. ايشان را نيكوكار و پرهيزگار و بينا و شنوا و فرمان بردار خودت، و دوستدار و خيرخواه دوستانت، و دشمن و متنفّر از همه دشمنانت، قرار ده. آمين! بار خدايا! آنان را پشتيبان من، و كمكِ من در زندگى ام قرار ده، و به واسطه آنان، بر عدّه من بيفزاى، و در بودنم، آنان را مايه آراستگى ام قرار ده، و ياد و نام مرا به واسطه آنان، زنده بدار و در نبودم، امورم را به وسيله آنان، كفايت فرما و آنان را ياور من در كارهايم قرار ده و ايشان را نسبت به من، دوستدار و مهربان و متوجّه و درستكار و فرمان بُردار، قرار ده، نه نافرمان و بدرفتار و مخالفت كننده و خطاكار. و مرا در تربيت و تعليم آنان و نيكى نمودن به ايشان، يارى فرما، و مرا از جانب خود، افزون بر ايشان، پسرانى ديگر نيز ببخش، و آن را برايم خير قرار ده، و به آنان در آنچه از تو خواستم، برايم كمك قرار ده، و مرا و فرزندانم را از شيطانِ رانده شده [از درگاهت] پناه ده؛ زيرا تو ما را آفريدى و امر و نهى مان كردى، و به پاداشِ آنچه ما را بدان امر فرمودى، ترغيب نمودى و از كيفرِ آنچه ما را از آن نهى كردى، ترسانيدى و براى ما دشمنى قرار دادى كه مدام، در صدد فريب ماست، و او را بر ما چنان تسلّطى دادى كه ما را بر او چنان تسلّطى نبخشيدى: او را در سينه هاى ما جاى دادى، و در رگ هاى خون ما جارى اش ساختى، به طورى كه اگر ما [از او]غافل شويم، او [از ما]دَمى غافل نمى شود و اگر ما [او را]از ياد ببريم، او [ما را] از ياد نمى بَرَد. ما را از كيفر تو آسوده خاطر مى دارد؛ امّا از غير تو مى ترساند. اگر آهنگِ زشتكارى كنيم، ما را بر آن تشويق مى كند و اگر آهنگِ كارى نيك نماييم، ما را در آن سست مى گردانَد. با شهوات، قصد ما مى كند و با شبهات، به سراغ ما مى آيد. اگر به ما وعده بدهد، دروغ مى گويد و اگر اميد بدهد، خلاف آن عمل مى كند. اگر نيرنگ او را از ما نگردانى، گم راهمان مى سازد و اگر ما را از تباهكارى او نگه ندارى، ما را مى لغزاند. بار خدايا! پس با چيرگى خودت، او را از چيرگى بر ما ناتوان ساز، تا با خواندنِ بسيارِ تو، او را از ما باز دارى و به يارى تو از نيرنگ او مصون بمانيم. بار خدايا! همه خواهش هايم را به من عطا فرما و حاجت هايم را برآورده ساز و مرا از اجابت [دعا]كه آن را برايم ضمانت كرده اى، محروم مگردان و دعايم را كه تو خود، مرا بدان فرمان داده اى، از درگاهت باز مدار و هر آنچه را كه در دنيا و آخرتم باعث اصلاح حال من است، به من ارزانى دار؛ چه آنهايى را كه ياد كردم و چه آنهايى را كه فراموش كردم؛ چه آنهايى را كه به زبان آوردم و چه آنهايى را كه در دل داشتم؛ چه آنهايى را كه آشكار نمودم و چه آنهايى را كه پنهان داشتم. و در همه اينها، مرا، به سبب درخواستم از تو، از درستكاران قرار ده، از دست يابندگان به تقاضايشان از تو، از محروم ناشدگان از توكّل بر تو، از خو گرفتگان به پناه جُستن از تو، از سود بَرَندگان در سوداى با تو، از پناهندگان به عزّت تو، از آنان كه از فضل خود، روزىِ حلال را برايشان فراخ گردانيده اى، و به جود و كَرَمت به ايشان، گشايش داده اى؛ از آنان كه به واسطه تو از ذلّت به عزّت رسيده اند، و از ستم، به عدل تو پناه آورده اند، و به رحمت تو از بلا رَهيده اند و به توانگرىِ تو، از فقر به بى نيازى رسيده اند، و به بركتِ پرواى از تو، از گناهان و لغزش و خطا، مصون مانده اند و بر اثرِ طاعت تو، به خوبى و هدايت و درستى، توفيق يافته اند و به واسطه قدرت تو، ميان آنان و گناهان، مانع پديد آمده است؛ آنان كه هر معصيتى را وا نهاده اند و در جوار تو آرميده اند. بار خدايا! همه اين موهبت ها را به توفيق و رحمتت، به ما عطا فرما و ما را از عذاب دوزخ، پناه ده و همانند آنچه را براى خودم و فرزندانم در دنيا و آخرت از تو خواستم، به مردان و زنان مسلمان، و مردان و زنان مؤمن نيز عطا فرما، كه به راستى تو نزديك و اجابت كننده و شنوا و دانا و باگذشت و آمرزنده و رئوف و مهربانى. ما را در دنيا، نيكى ده و در آخرت نيز، نيكى ده و از عذاب آتش، نگاهمان بدار.