قريش

امام على عليه السلام:بار خدايا! از قريش به تو شِكوه مى كنم؛ زيرا كه آنان، پيوند خويشاوندى مرا گسستند و جام مرا باژگونه ساختند ۳ و منزلت والاى مرا خُرد شِمردند و بر سرِستاندن حقّى كه من، از آنان بدان سزاوارتر بودم، با يكديگر هم داستان شدند و آن را از كَفَم رُبودند.

امام على عليه السلام:بار خدايا! از قريش و آنان كه يارى شان كردند، به تو شِكوه مى كنم؛ چرا كه آنان، پيوند خويشاوندى مرا گسستند و منزلت والاى مرا خُرد شمردند و بر سِتاندن آنچه از آنِ من بود، با يكديگر هم داستان شدند و سپس گفتند: بدان كه حق را گاه مى گيرى و گاه بايد وا نهى.

امام على عليه السلام:بار خدايا! من از قريش و آنان كه يارى شان كردند، به تو دادخواهى مى كنم؛ چرا كه آنان، رشته خويشاوندى مرا گسستند و جام مرا باژگونه ساختند و در ستيزه با من، بر سر حقّى كه من، بدان از ديگران سزاوارتر بودم، هم داستان شدند و گفتند: بدان كه گاه باشد كه حق را بستانى و گاه، حق را از تو باز دارند. پس، اندوهگنانه بشكيب يا از اندوه بمير. و من نگريستم، ديدم كه مرا جز خانواده ام هيچ يارى نيست؛ نه مدافعى و نه پشتيبانى. پس، دريغم آمد كه ايشان را به كام مرگ بفرستم. از اين رو، چشمِ خاشاكْ گرفته را بر هم نهادم و آب دهان را، استخوان در گلو، فرو بُردم و در فرو بُردن خشم، شكيبى تلخ تر از هندوانه بوجهل و دردناك تر از گَزِش تيغ، پيش گرفتم.

امام على عليه السلامـ در دعا منسوب به ايشان ـ: بار خدايا! من از قريش به تو دادخواهى مى كنم؛ چرا كه آنان، انواع بدى ها و خيانت ها را در حقّ فرستاده تو در سر پروراندند؛ امّا كارى از پيش نبردند و تو ميان آنان و [به كار بستن]انديشه هاى پليدشان، مانع شدى، تا نوبت من رسيد و رنج [و بلا] بر من فرود آمد.

امام على عليه السلام:بار خدايا! قريش را مجازات كن؛ زيرا آنان، مرا از حقّم باز داشتند و آن را از من به زور ستاندند.

امام على عليه السلام:بار خدايا! من از قريش به تو دادخواهى مى كنم؛ چرا كه آنان، حقّ مرا از من باز داشتند و ارث مرا غصب كردند.

امام على عليه السلام:بار خدايا! من از قريش به تو شِكوه مى كنم؛ زيرا آنان، در سنگ و كلوخ (ريز و درشت) به من ستم كردند.

امام على عليه السلام:بار خدايا! اين قوم، مرا به هيچ انگاشتند، چنان كه بنى اسرائيل، هارون را. بار خدايا! تو از آنچه در نهان و آشكار انجام مى دهيم آگاهى و هيچ چيز، نه در زمين و نه در آسمان، بر تو پوشيده نيست. مرا مسلمان بميران و به نيكان، بپيوند.

امام على عليه السلام:بار خدايا! قريش را به كيفر آنچه با من كردند، مجازات ها كن؛ زيرا كه آنان، رشته خويشاوندى با مرا گسستند و بر ضد من، هميار هم شدند و مرا از حقّم دور ساختند و حكومت پسرِ مادرم را از من رُبودند و آن را به كسى سپردند كه در خويشاوندى با پيامبر صلى الله عليه و آله و پيشينه داشتن در اسلام، چونان من نيست، مگر آن كه مدّعى، ادّعاى چيزى كند كه من از آن بى خبرم، و گمان نمى كنم خداوند هم از آن خبر داشته باشد. و خداوند را در همه حال، سپاس.

امام على عليه السلام:بار خدايا! من از قريش به تو شكايت مى آورم. حقّ مرا از آنان بستان و دادخواهىِ مرا نزد ايشان مگذار و حقّ مرا ـ اى پروردگار من ـ از آنان مطالبه كن، كه تو داورِ دادگرى؛ چه آن كه قريش، مقام بزرگ مرا خُرد شِمردند و حرمت مرا شكستند (/ حرام هاى مرا حلال شمردند) و حيثيّت و عشيره مرا كوچك شمردند و ميراث مرا از پسر عمويم، به زور از من ستاندند و دشمنانم را بر ضدّ من برانگيختند و ميان من و عرب و عجم، كينه آفريدند ۳ و آنچه را كه از همان كودكى با تلاش و رنج خويش براى خود آماده كرده بودم، از من رُبودند و آنچه را كه برادرم و جسمم و دوستم [براى من]بر جاى نهاد، از من باز داشتند.