حَرمَلة بن كاهله
2 حدیث
الأمالي للطوسي عن المنهال بن عمرو:دَخَلتُ عَلى عَلِيِّ بنِ الحُسَينِ عليهماالسلام مُنصَرَفي مِن مَكَّةَ، فَقالَ لي: يا مِنهالُ! ما صَنَعَ حَرمَلَةُ بنُ كاهِلَةَ الأَسَدِيُّ؟ فَقُلتُ: تَرَكتُهُ حَيّا بِالكوفَةِ. قالَ: فَرَفَعَ يَدَيهِ جَميعا فَقالَ عليه السلام: اللّهُمَّ أذِقهُ حَرَّ الحَديدِ، اللّهُمَّ أذِقهُ حَرَّ الحَديدِ، اللّهُمَّ أذِقهُ حَرَّ النّارِ.
قالَ المِنهالُ: فَقَدِمتُ الكوفَةَ، وقَد ظَهَرَ المُختارُ بنُ أبي عُبَيدَةَ وكانَ لي صَديقا.
قالَ: فَكُنتُ في مَنزِلي أيّاما حَتَّى انقَطَعَ النّاسُ عَنّي، ورَكِبتُ إلَيهِ فَلَقيتُهُ خارِجا مِن دارِهِ، فَقالَ: يا مِنهالُ، لَم تَأتِنا في وِلايَتِنا هذِهِ، ولَم تُهَنِّنا بِها، ولَم تَشرَكنا فيها؟ فَأَعلَمتُهُ أنّي كُنتُ بِمَكَّةَ وأنّي
الأمالى، طوسىـ به نقل از مِنهال بن عَمرو ـ: در بازگشتم از مكّه، خدمت امام زين العابدين عليه السلام رسيدم. فرمود: «از حَرمَلة بن كاهله اسدى، چه خبر، اى منهال؟».
گفتم: از كوفه كه آمدم، زنده بود.
امام عليه السلام هر دو دستش را بلند كرد و گفت: بار خدايا! سوزش آهن را به او بچشان. بار خدايا! سوزش آهن را به او بچشان. بار خدايا! سوزش آتش را به او بچشان».
به كوفه كه آمدم، مختار بن ابى عبيده، قيام كرده بود. او دوست من بود. چند روزى در منزلم بودم تا آن كه آمدن مردم به نزد من [براى ديد وبازديد]، قطع شد. من، بر مَركبم نشستم و به سوى مختار، روانه شدم و در بيرون خانه اش به او برخوردم. گفت: اى منهال! در زمان اين امارت ما، نزد ما نيامدى و آن را به ما تبريك نگفتى و در آن، با ما شركت نكردى؟
به اطّلاعش
۱.قال المجلسي قدس سره: الحُرمة ما لا يحلّ انتهاكه، ومنه قولهم: تحرَّم بطعامه، وذلك لأنّ العرب إذا أكل رجلٌ منهم من طعام غيره حصلت بينهما حرمة وذمّة يكون كلّ منهما آمنا من أذى صاحبه (بحار الأنوار: ج 45 ص 333). واُنظر الصحاح: ج 5 ص 1895.
۲.الأمالي للطوسي: ص 238 ح 423، كشف الغمّة: ج 2 ص 324 نحوه، بحار الأنوار: ج 45 ص 332 ح 1.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
المناقب لابن شهرآشوب:كانَ زَينُ العابِدينَ عليه السلام يَدعو في كُلِّ يَومٍ أن يُرِيَهُ ۱ اللّهُ قاتِلَ أبيهِ مَقتولاً، فَلَمّا قَتَلَ المُختارُ قَتَلَةَ الحُسَينِ عليه السلام، بَعَثَ بِرَأسِ عُبَيدِ اللّهِ بنِ زِيادٍ ورَأسِ عُمَرَ بنِ سَعدٍ مَعَ رَسولٍ مِن قِبَلِهِ إلى زَينِ العابِدينَ عليه السلام، وقالَ لِرَسولِهِ: إنَّهُ يُصَلّي مِنَ اللَّيلِ، وإذا أصبَحَ وصَلّى صَلاةَ الغَداةِ هَجَعَ، ثُمَّ يَقومُ فَيَستاكُ ويُؤتى بِغَدائِهِ، فَإِذا أتَيتَ بابَهُ فَاسأَل عَنهُ، فَإِذا قيلَ لَكَ: إنَّ المائِدَةَ بَينَ يَدَيهِ، فَاستَأذِن عَلَيهِ، وضَعِ الرَّأسَينِ عَلى مائِدَتِهِ، وقُل لَهُ:
المُختارُ يَقرَأُ عَلَيكَ السَّلامَ ويَقولُ لَكَ: يَابنَ رَسولِ اللّهِ قَد بَلَّغَكَ اللّهُ ثَأرَكَ.
فَفَعَلَ
المناقب، ابن شهر آشوب:زين العابدين عليه السلام هر روز دعا مى كرد كه خداوند، او را شاهد كشته شدن قاتل پدرش گردانَد و چون مختار، قاتلان حسين عليه السلام را كُشت، سرِ عبيد اللّه بن زياد و عمر بن سعد را با پيكى از جانب خود، براى زين العابدين عليه السلام فرستاد و به پيكش گفت: او (امام عليه السلام) شب را به نماز مى گذرانَد. صبح كه شد و نماز صبح را گزارد، لَختى مى خوابد و سپس بر مى خيزد و مسواك مى زند و چاشتش را مى آورند. بنا بر اين، هرگاه به درِ خانه اش رسيدى، از ايشان جويا شو. اگر به تو گفته شد: بر سفره نشسته است، از ايشان اجازه بگير و وارد شو و سرها را در سفره اش بگذار و به ايشان بگو: مختار به شما سلام مى رساند و مى گويد: اى پسر پيامبر خدا! خداوند، انتقام تو را گرفت.
پيك، چنين كرد، و چون زين
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر