حدیث دربارهمايه برپايى دنيا

فرهنگ نامه آرزو، ص ۲۳، ح ۶

امام علی علیه‌السلام

مايه برپايى دنيا

عنه عليه السلامـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ: الآمالُ مَطايا، ورُبَّما حَسِرَت ونَقِبَت ۱ أخفافُها. ۲

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: آرزوها مَركَب اند و گاه باشد كه فرو بمانند و سُم هايشان بسايَد.

۱.نَقِبَ الخفُّ: خُرِّق. و نَقِبَ البعيرُ: رقّت أخفافه (مجمع البحرين: ج 3 ص 1822 «نقب»).

۲.شرح نهج البلاغة: ج 20 ص 307 ح 518.

کلیدواژه‌ها آرزو حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۵

امام على عليه السلام:دنيا، به آرزو برپاست.

امام على عليه السلام:هر انسانى در پىِ آرزوى خويش است و مرگ، در پىِ اوست.

امام على عليه السلام:با [اميدِ] رسيدن به آرزوهاست كه به پيشواز خطرها رفتن، آسان مى شود.

امام على عليه السلام:من، شما را از دنيا برحذر مى دارم؛ چرا كه دنيا، شيرين و چشم نواز است، آكنده از خواهش هاى نفسانى و دل بسته دنياست؛ به آرزوها آباد است و به فريبندگى ها، آراسته.

تاريخ دمشقـ به نقل از داوود بن ابى هند و حُمَيد ـ: عيسى عليه السلام نشسته بود و پيرمردى با بيل خود، سرگرم كار بود و زمين را شخم مى زد. عيسى عليه السلام گفت: «خدايا! آرزو را از او برگير». پيرمرد، در دَم، بيل را زمين گذاشت و دراز كشيد. ساعتى گذشت و عيسى عليه السلام گفت: «خدايا! آرزو را به او بازگردان». بى درنگ، آن پير برخاست و به كار كردن پرداخت. عيسى عليه السلام به او فرمود: «چه شد كه كار مى كردى و بيلت را انداختى و ساعتى دراز كشيدى. سپس، دوباره برخاستى و به كار پرداختى؟!» پيرمرد گفت: همان طور كه مشغول كار بودم، نفسم به من گفت: تا كى كار مى كنى؟ ديگر پير و سال خورده گشته اى؟! پس، بيل را انداختم و دراز كشيدم. سپس نفسم به من گفت: به خدا سوگند، تا زنده اى بايد كار كنى. برخاستم و بيلم را برداشتم.