غفلت
2 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:مَن غَفَلَ غَرَّتهُ الأَمانِيُّ، وأخَذَتهُ الحَسرَةُ إذَا انكَشَفَ الغِطاءُ وبَدا لَهُ مِنَ اللّهِ ما لَم يَكُن يَحتَسِبُ. ۱
امام على عليه السلام:كسى كه دچار غفلت شود، آرزوها او را مى فريبد و آن گاه كه پرده كنار رود و آنچه تصوّرش را هم نمى كرده است از جانب خداوند بر او آشكار گردد، افسوس، او را فرا مى گيرد.
۱.الخصال: ص 232 ح 74 عن الأصبغ بن نباتة، بحار الأنوار: ج 72 ص 90 ح 1؛ كنز العمّال: ج 16 ص 190 ح 44216 نقلاً عن وكيع عن يحيى بن عبداللّه بن الحسن عن أبيه.
امام على عليه السلام:هر كه غفلت كند، به خويشتن ستم ورزد و عقب گرد مى كند و گم راهى خود را هدايت مى پندارد و آرزوها فريبش مى دهند، و آن گاه كه كارش تمام شود [و بميرد] و پرده از برابرش كنار برود و آنچه تصوّرش را هم نمى كرده، برايش هويدا گردد، دست خوش افسوس و پشيمانى مى شود.