حدیث دربارهتصريح امام حسين عليه السلام به امامت خود
مقتضب الأثر عن اُمّ سليم:لَقيتُ الحُسَينَ عليه السلام وكُنتُ عَرَفتُ نَعتَهُ مِنَ الكُتُبِ السّالِفَةِ بِصِفَتِهِ، وتِسعَةً مِن وُلدِهِ أوصِياءَ بِصِفاتِهِم، غَيرَ أنّي أنكَرتُ حِليَتَهُ لِصِغَرِ سِنِّهِ، فَدَنَوتُ مِنهُ، وهُوَ عَلى كِسرَةِ رَحَبَةِ ۱ المَسجِدِ، فَقُلتُ لَهُ: مَن أنتَ يا سَيِّدي؟
قالَ: أنَا طَلِبَتُكِ يا اُمَّ سُلَيمٍ، أنَا وَصِيُّ الأَوصِياءِ، وأنَا أبُو التِّسعَةِ الأَئِمَّةِ الهادِيَةِ، أنَا وَصِيُّ أخِيَ الحَسَنِ، وأخي وَصِيُّ أبي عَلِيٍّ، وعَلِيٌّ وَصِيُّ جَدّي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله.
فَعَجِبتُ مِن قَولِهِ، فَقُلتُ: ما عَلامَةُ ذلِكَ؟ فَقالَ: اِيتيني بِحَصاةٍ، فَرَفَعتُ إلَيهِ حَصاةً مِنَ الأَرضِ، قالَت اُمُّ سُلَيمٍ: فَلَقَد نَظَرتُ إلَيهِ وقَد وَضَعَها بَينَ كَفَّيهِ، فَجَعَلَها كَهَيئَةِ السَّحيقِ مِنَ الدَّقيقِ، ثُمَّ عَجَنَها، فَجَعَلَها ياقوتَةً حَمراءَ، فَخَتَمَها بِخاتَمِهِ، فَثَبَتَ النَّقشُ فيها، ثُمَّ دَفَعَها إلَيَّ، وقالَ لي: اُنظُري فيها يا اُمَّ سُلَيمٍ، فَهَل تَرَينَ فيها شَيئا؟
قالَت اُمُّ سُلَيمٍ: فَنَظَرتُ، فَاِءذا فيها رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وعَلِيٌّ وَالحَسَنُ وَالحُسَينُ، وتِسعَةُ أئِمَّةٍ ـ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِم ـ أوصِياءُ مِن وُلدِ الحُسَينِ عليه السلام، قَد تَواطَأَت أسماؤُهُم إلَا اثنَينِ مِنهُم، أحَدُهُما جَعفَرٌ وَالآخَرُ موسى، وهكَذا قَرَأتُ فِي الإِنجيلِ، فَعَجِبتُ، ثُمَّ قُلتُ في نَفسي: قَد أعطانِيَ اللّهُ الدَّلائِلَ ولَم يُعطِها مَن كانَ قَبلي.
فَقُلتُ: يا سَيِّدي أعِد عَلَيَّ عَلامَةً اُخرى! قالَ: فَتَبَسَّمَ وهُوَ قاعِدٌ، ثُمَّ قامَ، فَمَدَّ يَدَهُ اليُمنى إلَى السَّماءِ، فَوَ اللّهِ، لَكَأَنَّها عَمودٌ مِن نارٍ تَخرِقُ الهَواءَ حَتّى تَوارى عَن عَيني، وهُوَ قائِمٌ لا يَعبَأُ بِذلِكَ ولا يَتَحَفَّرُ، فَاُسقِطتُ وصَعِقتُ، فَما أفَقتُ إلّا بِهِ، ورَأَيتُ في يَدِهِ طاقَةً مِن آسٍ يَضرِبُ بِها مَنخِري. ۲
مُقتضَب الأثرـ به نقل از امّ سليم ـ: حسين عليه السلام را ديدم. صفات او و نُه تن اوصياى از نسل او را در كتاب هاى پيشينيان مى دانستم؛ امّا به دليل ظاهر كودكانه اش، نمى توانستم بپذيرم كه حسين، اوست. به او كه در گوشه درگاه مسجد نشسته بود، نزديك شدم و گفتم: سَرور من! تو كيستى؟
فرمود: «من، همانى ام كه تو مى جويى، اى امّ سليم! من، وصىّ اوصيا هستم. من، پدرِ نُه امام هدايتگرم. من وصىّ برادرم حسن هستم و برادرم، وصىّ پدرم على است و على، وصىّ جدّم پيامبر خداست».
از سخنش شگفت زده شدم و گفتم: نشانه آن چيست؟
فرمود: «سنگ ريزه اى برايم بياور».
سنگ ريزه اى از زمين برداشتم و به او دادم. ديدم كه آن را ميان كف دستانش گذاشت و آن را همچون آرد ساييده شده كرد و آن گاه، آن را ماليد تا به صورت ياقوت سرخ در آمد و با انگشترش بر آن مُهر زد و نقش انگشتر، بر آن مانْد. آن را به من داد و فرمود: «اى امّ سليم! به آن بنگر. آيا چيزى در آن مى بينى؟».
نگريستم و در آن، پيامبر خدا، على، حسن، حسين و نُه امام و وصى از نسل حسين را ـ كه درودهاى خدا بر ايشان باد ـ، ديدم. نام هايشان به هم شبيه بود، جز دو نام جعفر و موسى. در انجيل نيز همين گونه خوانده بودم. به شگفت آمدم و با خود گفتم: خداوند به من، نشانه هايى ارائه كرد كه پيش تر به كسى ارائه نداده بود.
گفتم: اى سَرور من! نشانه اى ديگر به من، ارائه بده.
امام عليه السلام در همان حال كه نشسته بود، لبخندى زد و برخاست و دست راستش را به سوى آسمان بُرد. به خدا سوگند، گويى ستونى از آتش، هوا را مى شكافت و بالا مى رفت تا آن گاه كه از چشم من، پوشيده شد، و او ايستاده بود و توجّهى و كوششى نداشت. من به زمين افتادم و بيهوش شدم، و به هوش نيامدم، جز آن كه ديدم امام عليه السلام دسته اى از گياه مورْد ۳ به دست گرفته و آن را بر بينى من مى زند».