حدیث دربارهخوش خويى

كشف الغمّة:جَنى لَهُ [أي لِلإِمامِ الحُسَينِ عليه السلام] غُلامٌ جِنايَةً توجِبُ العِقابَ عَلَيهِ، فَأَمَرَ بِهِ أن يُضرَبَ، فَقالَ: يا مَولايَ «وَالْكَـظِمِينَ الْغَيْظَ» . قالَ: أخلوا عَنهُ. فَقالَ: يا مَولايَ «وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ» . قالَ: قَد عَفَوتُ عَنكَ. قالَ: يا مَولايَ «وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ» ۱. قالَ: أنتَ حُرٌّ لِوَجهِ اللّهِ، ولَكَ ضِعفُ ما كُنتُ اُعطيكَ. ۲
كشف الغمّة:غلامى از غلامان امام حسين عليه السلام خطايى سزاوار مجازات، انجام داده بود. امام عليه السلام فرمان داد او را تنبيه كنند. او گفت: مولاى من! «و فرو خورندگانِ خشم» . فرمود: «رهايش كنيد». غلام گفت: مولاى من! «و در گذرندگان از مردم» . فرمود: «از تو در گذشتم». گفت: مولاى من! «و خداوند، نيكوكاران را دوست مى دارد» . فرمود: «تو در راه خدا، آزادى و دو برابر آنچه [هميشه] به تو مى دادم، به تو مى دهم».
۱.
آل عمران: 134
۲.
كشف الغمّة: ج 2 ص 243

احادیث دیگر این موضوع

۳
تاريخ دمشقـ به نقل از عصام بن مُصطَلَق ـ: به كوفه آمدم و به مسجد رفتم. حسين بن على عليه السلام را در آن جا ديدم كه نشسته بود. از شكل و شمايلش خوشم آمد. گفتم: تو فرزند ابو طالبى؟ فرمود: «آرى». حسد، در من زبانه كشيد و آنچه در باره او و پدرش نهان مى كردم، بيرون افتاد و به او و پدرش ناسزا گفتم و در اين باره، كوتاهى و پنهانكارى ننمودم؛ امّا حسين عليه السلام با نگاه رحمت و شفقت به من نگريست و فرمود: «آيا تو از شاميان هستى؟». گفتم: آرى. سرشتى است كه از پدرانم به ارث برده ام. در متن عربى آمده است: «شِنشِنةٌ أعرِفُها مِن اَخزَمَ (اين، خصلتى است كه من از اخزم مى شناسم)» كه مَثَلى شعرى است. مى گويند: ابو اخزم، جد ابو حاتم طايى يا جدّ جدّ او، پسرى داشت به نام اَخزَم، كه مُرد و پسرانى را باقى گذاشت. روزى آنها در يك جا به جدّشان حمله كردند و او را خون آلود نمودند. او چنين سرود: فرزندانم، مرا به خون آغشتند اين، خصلتى است كه من از اخزم مى شناسم. گويى وى، عاقّ والدين بوده و پسرانش هم در طبيعت و اخلاق، شبيه پدرشان بوده اند. پشيمانى را بر آنچه از من بر او رفته بود، در من احساس كرد و فرمود: «امروز، بر تو سرزنشى نيست. خداوند، شما را مى آمرزد. اشاره به آيه 93 از سوره يوسف است. براى كارهايت به ما مراجعه كن كه ما را آن گونه كه با نگاه خوش بينانه مى بينى، خواهى يافت». من از او جدا نشدم، مگر آن كه هيچ كس در زمين نزد من، محبوب تر از او و پدرش نبود. نيز گفتم: خدا بهتر مى داند كه رسالت هايش را در كجا قرار دهد. سپس اين شعرها را سرودم: آيا نمى بينى كه بردبارى، زيورِ بردباران استبويژه، اگر مقام و منزلت، بردبارى را بيارايد؟ فرزند پيامبر خدا، در راه هدايت او، گام مى نهدخيمه كرامت و بزرگى، بر او استوار است. به نيكى، نزديك و از ناسزاگويى، دور استدر گذرنده است وچون از او پوزش بخواهى، پوزش پذير است در گذرنده از ستمكار است، در حالى كهاگر مى خواست، او را با زشتى هايش رسوا و تأديب مى كرد. تو، به خورشيد اوج گيرنده بگو: كجا به او مى رسى؟بلندى اش را ببين و آن گاه بنگر كه چگونه پديدار مى شوى؟