آمرزش خواهى

المصباحـ در بيان آمرزش طلبى در سحرگاهان ـ: آنچه را كه على عليه السلام در سحرگاهان، هر شب و پس از دو ركعت نماز صبح مى گفت، بگو: «بار خدايا! از تو آمرزش مى طلبم به خاطر آنچه از آن توبه كرده و باز بدان روى آورده ام؛ و از تو آمرزش مى طلبم به خاطر آنچه بِدان تو را قصد كردم، ولى چيزى را كه براى تو نيست، در آن مخلوط كردم؛ و از تو آمرزش مى طلبم براى نعمت هايى كه به من دادى و من با آن نعمت ها خود را بر نافرمانى تو تقويت كردم. از خداوندى كه جز او ـ كه زنده و پابرجا، داناى ناپيدا و پيدا و رحمان و رحيم است ـ خدايى نيست، آمرزش مى طلبم به خاطر هر گناهى كه انجام داده ام و براى هر نافرمانى اى كه بدان گرفتار شده ام. بارخدايا! به من خِرَدى كامل، اراده اى تيز، عقلى برتر، دلى زيرك، دانشى فراوان، و ادبى

امام على عليه السلامـ هرگاه چيزى براى او اتّفاق مى افتاد، در اتاقى خلوت مى گزيد و مى گفت ـ: «اى كهيعص! اى نور! اى قُدّوس! اى زنده! اى خدا و اى رحمان!». سه بار اين تعابير را تكرار مى كرد و سپس مى گفت: «بر من ببخش گناهانى را كه سبب فرود آمدن كيفر مى شوند. بر من ببخش گناهانى را كه باعث دگرگونى نعمت ها مى گردند. بر من ببخش گناهانى را كه موجب پشيمانى مى شوند. بر من ببخش گناهانى را كه روزى را باز مى دارند. بر من ببخش گناهانى را كه پيوندها را مى دَرَند. بر من ببخش گناهانى را كه موجب نزول بلا مى شوند. بر من ببخش گناهانى را كه باعث شتاب گرفتنِ نابودى مى گردند. بر من ببخش گناهانى را كه دشمنان را افزون مى سازند. بر من ببخش گناهانى را كه اميد را قطع مى كنند. بر من ببخش گناهانى را كه سبب پذيرفته نشدن

الفرج بعد الشدّةـ به نقل از ايّوب بن عباس بن حسن، با سندهاى فراوان ـ: باديه نشينى از ناراحتى اى كه به وى رسيده بود و تنگى زندگى و فراوانى خانواده، به امير مؤمنان على عليه السلام شكايت آورد. به او فرمود: «بر تو باد آمرزش خواستن؛ چون خداوند عز و جل مى فرمايد: «از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او همواره آمرزنده است» ». مرد رفت و بار ديگر برگشت و گفت: اى امير مؤمنان! من بسيارْ طلب آمرزش از خداوند كردم؛ ولى گشايشى در آنچه كه بدان گرفتارم، نديدم. به وى فرمود: «شايد تو خوب آمرزش نمى طلبى؟». [مرد] گفت: به من ياد بده. فرمود: «نيتت را خالص كن و پروردگارت را اطاعت كن و بگو: بارخدايا! من از هر گناهى كه به عافيت تو بدنم بر انجام دادن آن توان يافته است، و يا به خاطر وفور نعمتت قدرتم بدان رسيده، و