هنگام ختم قرآن

امام على عليه السلامـ در سخنرانى روز عيد قربان، پس از تكبير ـ: خدا بزرگ است. خدا بزرگ است. خدايى جز خداى يگانه نيست. خدا بزرگ است. خدا بزرگ است. سپاس، از آنِ خداست. خدا بزرگ است بر آنچه كه ما را هدايت كرد و شكر براى اوست، به خاطر آنچه كه ما را بدان آزمود. سپاس، از آنِ خداست براى آنچه كه از چارپايان اهلى به ما روزى كرد. خدا بزرگ است؛ اندازه عرشش و خشنودى اش و مركب كلماتش و شمار قطرات باران آسمان هايش، و قطرات آب درياهايش. بهترينِ نام ها از آنِ اوست، و در دنيا و آخرت، سپاسْ او راست تا خشنود شود و حتى پس از خشنودى، او همان بلندمرتبه بزرگ است. خدا بزرگ است؛ بزرگ و متكبّر؛ خدايى عزيز و عزّتمند؛ مهربانى كه با عنايت و پُرلطف، توبه را مى پذيرد و از گناهان در مى گذرد، و پس از توانايى مى بخشد، و

كنز العمّالـ به نقل از زِرّ بن حُبَيش ـ: قرآن را از آغاز تا پايان، پيش على بن ابى طالب عليه السلام خواندم. هنگامى كه به سوره هاى «حواميم» رسيدم، فرمود: «به عروس هاى قرآن رسيدى» و هنگامى كه به آغاز آيه بيست و دوم از سوره «شورا»: «و كسانى كه ايمان آورده اند و كارهاى شايسته كرده اند، در باغ هاى بهشت اند» رسيدم، گريست، به گونه اى كه صداى گريه اش بلند شد و آن گاه، سر به آسمانْ بلند كرد و فرمود: «اى زِر! بر دعاى من آمين بگو» و سپس گفت: «بار خدايا! از تو فروتنىِ فروتنان، اخلاصِ يقين كنندگان، همراهىِ خوبان، شايستگىِ حقايق ايمان، بهره ورى از هر خوبى، سلامت از هرگناه، وجوب رحمتت، موجبات گذشتت، دستيابى به بهشت و نجات از دوزخ را درخواست مى كنم. اى زِر! هرگاه قرآن را ختم كردى، اين دعا را بخوان؛