حدیث دربارهپُر دل ترين مردم

اُسد الغابة عن سعد:لَقَد رَأَيتُهُ ـ يَعني عَلِيّا ـ يَخطِرُ ۱ بِالسَّيفِ هامَ المُشرِكينَ، يَقولُ: سَنَحنَحُ اللَّيلِ كَأَنّي جِنِّيٌّ ۲. ۳

اُسدالغابةـ به نقل از سعد ـ: وى (على عليه السلام) را ديدم كه با شمشير، سركردگان مشركان را از دمِ تيغ مى گذرانْد و مى فرمود: «شب را نمى خوابم. من همواره بيدارم».

۱.خَطَرَ بسيفه يَخطِرُ: رفَعه مرّة بعد مرّة وضرب به، وقيل: ضرب به يمينا وشمالاً (اُنظر لسان العرب: ج 4 ص 249 «خطر»).

۲.أي لا أنام الليل، فأنا متيقّظ أبدا (النهاية: ج 2 ص 407 «سنحنح»).

۳.اُسد الغابة: ج 4 ص 92 ح 3789، تاريخ دمشق: ج 42 ص 161 وراجع ص 162 والمناقب لابن المغازلي: ص 32 ح 48 و ص 183 ح 219 والمناقب للخوارزمي: ص 158 ح 187 والفائق: ج1 ص 105 و 106 والمناقب للكوفي: ج2 ص 569 ح 1080.

کلیدواژه‌ها ویژگی های جنگی پر دل ترین مردم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:على، دليرترينِ مردم است.

امام على عليه السلام:چنان مى بينم كه گوينده اى از شما مى گويد: اگر اين، غذاى فرزند ابو طالب است، از جنگ با هماوردان و مبارزه با شجاعان، ناتوان مى گردد. بدانيد كه چوب درخت بيابان، محكم تر است، و سبزه هاى زيبا، پوستْ نازك ترند. [چوب]روييدنى هاى با آب باران [كه از آب، كم بهره اند]، پُر آتش تر و دير خاموشى ترند. و من نسبت به پيامبر خدا، چون نورى از نور و ساعد از بازويم. به خدا سوگند، اگر همه عرب در جنگ با من پشتيبان يكديگر باشند، از آنان روى نخواهم گردانْد، و اگر فرصت دست دهد، به سوى آن خواهم شتافت و هر آينه، تلاش خواهم كرد كه زمين را از وجود اين شخصِ از فطرت برگشته و پيكر سرگشته، پاك كنم تا كلوخك ها از لابه لاى دانه هاى گندم، جدا شود.

امام على عليه السلام:به خدا سوگند، اگر من به تنهايى با آنان مواجه شوم، در حالى كه نيروهايشان همه زمين را پُر كرده باشند، باكم نيست و از آنان، بيمناك نيستم.

امام على عليه السلامـ هـنگامى كـه خبر بـيعت شـكنى بيعت شكنان به وى رسيد ـ: جاى شگفتى است كه به من پيغام دادند در برابر نيزه ها، گام به ميدان نهم و در برابر شمشيرها، شكيبايى ورزم. مادر به عزايتان بنشيند! از زمانى كه بوده ام، كسى مرا به جنگْ تهديد نكرده است و از ضرب شمشيرها نهراسيده ام.

امام صادق عليه السلام:زنى از زنان خاندان ما برايم نقل كرد: اشعث بن قيس را ديدم كه نزد على عليه السلام رفت. على عليه السلام بر او تندى كرد. اشعث، تهديد كرد كه وى را مى كُشد. على عليه السلام به او فرمود: «مرا از مرگ مى ترسانى؟ به خدا سوگند، باكم نيست كه مرگ را دريابم و يا مرگ، مرا در برگيرد».

امام على عليه السلامـ در خطبه معروف به «قاصعه» ـ: من در كم سنّى، مهتران عرب را كُشتم و شاخ هاى سربرآورده ربيعه و مُضَر را شكستم.

التوحيد:هنگامى كه امير مؤمنان، تصميم به جنگ با خوارج گرفت، به وى گفته شد: اگر از اين كار پرهيز مى كردى، بهتر بود. وى فرمود: «كدام روز از مرگ بگريزم روزى كه مقدّر شده و يا روزى كه مقدّر نشده؟ روزى كه مقدّر نشده، از مرگ، نمى هراسم و روزى كه مقدّر شده، پرهيز، سودى ندارد!».

الكافىـ به نقل از سعيد بن قيس هَمْدانى ـ: روزى در جنگ، چشمم به مردى كه دو قطعه لباس پوشيده بود، افتاد. اسبم را به سمتش تاخت دادم. ديدم كه اميرمؤمنان است. گفتم: «اى اميرمؤمنان! در چنين مكان و موقعيتى [با لباس عادى مى جنگى]؟ فرمود: «آرى، اى سعيد بن قيس! هيچ بنده اى نيست، جز آن كه از سوى خدا براى او حافظ و نگهبانى است و با او دو فرشته است كه او را از سقوط از بالاى كوه و يا افتادن در چاه، باز مى دارند و آن گاه كه تقدير آيد، بين او و هر خطرى را خالى مى كنند».