حدیث دربارهگوناگون

الإمام عليّ عليه السلامـ عِندَ وَضعِ المَيِّتِ فِي القَبرِـ: بِسمِ اللّهِ وعَلى مِلَّةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، اللّهُمَّ افسَح لَهُ في قَبرِهِ، ونَوِّرهُ لَهُ، وألحِقهُ بِنَبِيِّهِ، وأنتَ عَنهُ راضٍ غَيرُ غَضبانَ. ۱

امام على عليه السلامـ به هنگام نهادن مُرده در قبر ـ: به نام خدا و بر دين پيامبر خدا. بار خدايا! قبرش را وسيع ساز، آن را برايش نورانى گردان، او را به پيامبرش ملحق كن و از او خشنود و غير خشمگين باش.

۱.الجعفريّات: ص 202.

کلیدواژه‌ها امامت 2 امامت خاصه امام علی علیه السلام فضایل امام علی از زبان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

الخصالـ به نقل از عامر شَعبى ـ: امير مؤمنان، به بِداهه، نُه جمله گفت كه آن جملات چشمه بلاغت را خشكاندند و گوهرهاى حكمت را بى تبار گرداندند [به گونه اى كه]مردم از آوردن كلام بليغى مانند يكى از آنها ناتوان گشته اند: سه تا از آنها در مناجات است و سه تا در حكمت، و سه تا در ادب. در زمينه مناجات فرمود: «خداى من! عزّت، همين برايم بس كه بنده توام. و فخر، برايم همين بس كه تو پروردگار منى. تو آن گونه اى كه من دوست دارم، پس مرا آن سان ساز كه تو دوست دارى». در زمينه حكمت گفت: «ارزش هر انسانى به آن چيزى است كه نيك مى داند. و آن كه قدر خود را شناخت، هرگز نابود نشد. و انسان، در زير زبانش پنهان است». و در زمينه ادب گفت: «بر هر كس كه مى خواهى، لطف كن تا اميرش باشى. به هر كس كه مى خواهى، اعلام نيازمندى كن تا اسيرش شوى. و از هر كس كه مى خواهى، اعلان بى نيازى كن تا همگونش باشى».

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان، هرگاه كه از نافله نماز ظهر در متن حديث «زوال» آمده، و علّامه مجلسى در توضيح آن گفته است:. مراد از زوال ممكن است فريضه ظهر و ممكن است نافله ظهر باشد. امّا شيخ طوسى و ديگران همين دعا را با اندكى تفاوت، در ضمن تعقيبات نافله ظهر آورده اند. و نماز زوال در اخبار بيشتر بر نافله اطلاق مى شود (مرآة العقول: ج 12 ص 335). [يا فريضه ظهر] فارغ مى شد، مى گفت: «بار خدايا! من به [يارى] جود و كَرَمت به تو تقرّب مى جويم و به [واسطه] محمّد، بنده و فرستاده ات به تو تقرّب مى جويم. با خودِ تو و فرشتگان مقرّبت و پيامبرانى كه فرستاده اى، به تو تقرّب مى جويم. بار خدايا! تو از من بى نيازى و من نيازمند توام. تو بى نيازى و من محتاجِ توام. از خطاهايم درگذشتى و گناهان مرا بر من پوشاندى. پس امروز، نياز مرا برآورده كن، و به زشتى هايى كه از من مى دانى، مرا عذاب مده؛ بلكه گذشت و بخشش تو مرا فرا گيرد». آن گاه به سجده مى رفت و مى گفت: «اى سزاوار ترس و بخشش! اى خوب! اى مهربان! تو از پدر و مادرم و از همه آفريده ها بر من نيكى كننده ترى. با بر آوردن حاجتم و استجابت دعايم و رحم آوردن بر فريادم، مرا بپذير؛ چرا كه تو انواع گرفتارى ها را از من گشودى».

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: بار خدايا! اگر ما در اقدام به طاعت تو كوتاهى كرديم، ولى در طاعت هاى تو به دوست داشتنى ترينِ آنها در نزد تو [يعنى توحيد] چنگ زديم [كه]: «خدايى جز تو نيست»؛ طاعتى كه به حق، از سوى تو آمده است.

امام على عليه السلامـ هنگام ذبح كردن ـ: «از روى اخلاص، پاكدلانه روى خود را به سوى كسى گردانيدم كه آسمان ها و زمين را پديد آورده است؛ و من از مشركان نيستم» . «به راستى نماز من، عبادات من، زندگى و مرگم، از آنِ خدا، پروردگارِ جهانيان است. شريكى براى او نيست. به اين كار، فرمان داده شده ام و من نخستين مسلمانم» .

امام على عليه السلام:در روز خيبر، در برابر مَرحَب، پا به ميدان گذاشتم و آنچه را پيامبر خدا به من آموزش داده بود، گفتم، و آن اين بود كه: «بار خدايا! يارى ام كن و بر ضدّ من يارى مرسان. بار خدايا! مرا پيروز گردان و شكست خورده ام مگردان. بار خدايا! مرا چيره گردان و بر من چيره مگردان. بار خدايا! مرا ذاكر خود، شاكر خود، ترسنده از خود، بازگشته و مطيع خود قرار ده كه دشمنانت را مى كُشم». من در آن روز، مَرحَب را كُشتم و از لباسش و تجهيزاتش دست شُستم. من مى كُشتم؛ امّا لباس و سلاح و مركب دشمن را برنمى گرفتم.

امام على عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «مى خواهى دعايى به تو آموزش دهم كه قرآن را فراموش نكنى؟ [بگو:] بار خدايا! همواره تا زمانى كه مرا زنده مى دارى، با [عطاى توفيق] ترك نافرمانى هايت بر من رحم كن، و [با رهانيدنم] از زحمت آنچه برايم سودى ندارد، بر من رحم كن، و آنچه از رفتار من كه تو را خشنود مى كند، حُسن نظر در آن را روزى ام كن، و دلم را بر حفظ كتابت، آن سان كه به من ياد دادى، مُلزَم كن، و خواندن آن را، آن گونه كه تو را از من خشنود مى كند، روزى ام ساز. بار خدايا! با كتابت، ديده ام را نورانى كن، و سينه ام را فراخ دار، و دلم را شاد ساز، و زبانم را گويا كن، و بدنم را به كار گمار، و بر آن نيرومندم كن و يارى ام رسان؛ چرا كه هيچ كمك كارى جز تو نيست و خدايى جز تو نيست».

امام على عليه السلام:خداى من! آن گاه كه دلِ گورها، ما را كه غريب بوديم در خود گرفت و سقف خانه هايمان با خشت پوشيده شد، و مسكينانه در گورهايمان بر پهلوى راستمان خوابانده شديم و در تنگ ترين خوابگاه ها تنها رها گشتيم و مرگ، ما را به شگفت ترين جايگاه برد و در خانه كسانى قرار گرفتيم كه گويى به ساكنان خود آباد است، در حالى كه از آنها تهى است، بر ما رحم كن.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: به عزّت يگانگى و كَرَم خداوندى، از تو درخواست مى كنم كه پس از مرگم نيكى ات را از من قطع مكن، چنان كه در ايّام زندگى ام هماره [به رحمت] به من مى نگرى. تو همانى هستى كه هر كه تو را بخواند، پاسخ مى دهى، و هر كه را به تو اميد دارد، نا اميد نمى سازى. آن كه جز تو را مى خوانَد، گم راه است؛ چرا كه تو كسى را كه به درگاهت آيد، از ورود بازنمى دارى، و بر آن كه تو را نافرمانى مى كند، مى بخشى. آن كه از تو فاصله گرفته تو را از دست نمى دهد، و آن كه با تو دشمنى مى كند، نمى تواند تو را درمانده سازد. همه در سيطره قدرت تو اند و همه، روزىِ تو را مى خورند.