حدیث دربارهگوناگون

عنه عليه السلام:إلهي جودُكَ بَسَطَ أمَلي، وشُكرُكَ قَبِلَ عَمَلي، فَسُرَّني بِلِقائِكَ عِندَ اقتِرابِ أجَلي. إلهي لَيسَ اعتِذاري إلَيكَ اعتِذارَ مَن يَستَغني عَن قَبولِ عُذرِهِ، فَاقبَل عُذري، يا خَيرَ مَنِ اعتَذَرَ إلَيهِ المُسيؤونَ. إلهي لا تَرُدَّني في حاجَةٍ قَد أفنَيتُ عُمُري في طَلَبِها مِنكَ، وهِيَ المَغفِرَةُ. إلهي لَو أرَدتَ إهانَتي لَم تَهدِني، ولَو أرَدتَ فَضيحَتي لَم تَستُرني، فَمَتِّعني بِما لَهُ قَد هَدَيتَني، وأدِم لي ما بِهِ سَتَرتَني. إلهي ما وَصَفتُ مِن بَلاءٍ ابتَلَيتَنِيهِ، أو إحسانٍ أولَيتَنِيهِ، فَكُلُّ ذلِكَ بِمَنِّكَ فَعَلتَهُ، وعَفوُكَ تَمامُ ذلِكَ إن أتمَمتَهُ. إلهي لَولا ما قَرَفتُ مِنَ الذُّنوبِ، ما فَرِقتُ ۱ عِقابَكَ، ولَولا ما عَرَفتُ مِن كَرَمِكَ، ما رَجَوتُ ثَوابَكَ، وأنتَ أولَى الأَكرَمينَ بِتَحقيقِ أمَلِ الآمِلينَ، وأرحَمُ مَنِ استُرحِمَ في تَجاوُزِهِ عَنِ المُذنِبينَ. إلهي نَفسي تُمَنّيني بِأَ نَّكَ تَغفِرُ لي، فَأَكرِم بِها اُمنِيَّةً بَشَّرَت بِعَفوِكَ! وصَدِّق بِكَرَمِكَ مُبَشِّراتِ تَمَنّيها، وهَب لي بِجودِكَ مُدَمِّراتِ تَجَنّيها. إلهي ألقَتنِي الحَسَناتُ بَينَ جودِكَ وكَرَمِكَ، وألقَتنِي السَّيِّئاتُ بَينَ عَفوِكَ ومَغفِرَتِكَ، وقَد رَجَوتُ أن لا يَضيعَ بَينَ ذَينِ وذَينِ مُسيءٌ ومُحسِنٌ. إلهي إذا شَهِدَ لِيَ الإِيمانُ بِتَوحيدِكَ، وَانطَلَقَ لِساني بِتَمجيدِكَ، ودَلَّنِي القُرآنُ عَلى فَواضِلِ جودِكَ، فَكَيفَ لايَبتَهِجُ رَجائي بِحُسنِ مَوعودِكَ؟! إلهي تَتابُعُ إحسانِكَ إلَيَّ يَدُلُّني عَلى حُسنِ نَظَرِكَ لي، فَكَيفَ يَشقَى امرُؤٌ حَسُنَ لَهُ مِنكَ النَّظَرُ؟! إلهي إن نَظَرَت إلَيَّ بِالهَلكَةِ عُيونُ سَخطَتِكَ، فَما نامَت عَنِ استِنقاذي مِنها عُيونُ رَحمَتِكَ. إلهي إن عَرَّضَني ذَنبي لِعِقابِكَ، فَقَد أدناني رَجائي مِن ثَوابِكَ. إلهي إن عَفَوتَ فَبِفَضلِكَ، وإن عَذَّبتَ فَبِعَدلِكَ، فَيا مَن لا يُرجى إلّا فَضلُهُ، ولا يُخافُ إلّا عَدلُهُ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَامنُن عَلَينا بِفَضلِكَ، ولا تَستَقصِ عَلَينا في عَدلِكَ. ۲
على عليه السلام:خداى من! عطاى تو آرزويم را گسترش داده و شكر تو پيش از عمل من است. پس مرا به هنگام فرا رسيدن اجلم به ديدارت شادمان ساز. خداى من! عذرآورى من به درگاهت، عذرآورى كسى نيست كه از قبول عذرش بى نياز است. پس عذرم را بپذير، اى بهترين كسى كه بدكاران به درگاهش عذر مى آورند! خداى من! در حاجتى كه عمرم را در خواستن آن از تو گذرانده ام ـ كه همانا بخشش باشد ـ، مرا رد مكن. خداى من! اگر مى خواستى خوارم سازى، هدايتم نمى كردى، و اگر مى خواستى رسوايم كنى، به اعمالم سرپوش نمى افكندى. پس مرا از آنچه به خاطر آن هدايتم كردى، برخوردار فرما و آنچه را به خاطر آن [بر اعمالم]سرپوش گذاشتى، ادامه بده. خداى من! آنچه از بلايايى كه توصيف كردم و مرا بدانها گرفتار كردى يا بخششى كه به من كردى، همه آنها به خاطرِ لطفى است كه انجام دادى، و اگر مى خواهى آن را تمام كنى، گذشت تو تمام كننده آن است. خداى من! اگر گناهانى كه مرتكب آنها شده ام نبود، از عِقابت نمى ترسيدم، و اگر آگاهى ام از كَرَمت نبود، به ثوابت اميد نمى داشتم، و تو با برآوردن آرزوى آرزومندان برترين بخشندگانى، و در گذشتِ از گنهكاران مهربان ترين كسى كه مهرش را طالب اند. خداى من! نَفْسم اميدوارم مى كند كه تو مرا مى بخشى. چه آرزوى ميمونى است كه بشارت گذشتت را مى دهد! پس، با كَرَم خود، بشارت هايى را كه آرزو مى كند، محقّق كن و به بخشش خود، ويرانگرى هايى را كه مرتكب شده، بر من ببخش. خداى من! خوبى ها مرا در بين بخشش و كَرَمت افكنده است و بدى ها بين گذشت و بخششت. اميدوارم كه بدكار و نيكوكار در بين اين دو، ضايع نشوند. خداى من! اگر ايمان به يگانگى تو برايم گواهى دهد و زبانم به تمجيد تو سخن گويد و قرآن، مرا به بخشش هاى ارزشمندت راهنمايى كند، چه سان اميدم به حُسن وعده هايت خشنود نباشد؟ خداى من! پياپى آمدنِ احسان تو بر من، مرا بر حُسن نظر تو بر من راهنمايى مى كند. پس چگونه كسى كه نظر تو بر او نيكوست، بدبخت خواهد بود؟ خداى من! اگر ديده خشمت به هلاكت در من نظر افكَند، ديدگانِ رحمتت، در كار نجات من از هلاكت، نخواهد خوابيد. خداى من! اگر گناه من، مرا به عذابت عرضه مى دارد، اميد من، مرا به پاداشت نزديك مى كند. خداى من! اگر ببخشى، به فضل خود مى بخشى، و اگر عذابم كنى، به عدالت خود عذاب مى كنى. اى آن كه جز به فضل او اميد، و جز از عدل او بيم نمى رود! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و به فضل خود، بر ما منّت نِه و در عدلت بر ما سخت مگير.
۱.الفَرَق ـ بالتحريك ـ: الخَوْف والفَزَع (النهاية: ج 3 ص 438 «فرق»).
۲.المصباح للكفعمي: ص494، البلد الأمين: ص316 كلاهما عن الإمام العسكري عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 94 ص 106 ح 14.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان، هرگاه كه از نافله نماز ظهر در متن حديث «زوال» آمده، و علّامه مجلسى در توضيح آن گفته است:. مراد از زوال ممكن است فريضه ظهر و ممكن است نافله ظهر باشد. امّا شيخ طوسى و ديگران همين دعا را با اندكى تفاوت، در ضمن تعقيبات نافله ظهر آورده اند. و نماز زوال در اخبار بيشتر بر نافله اطلاق مى شود (مرآة العقول: ج 12 ص 335). [يا فريضه ظهر] فارغ مى شد، مى گفت: «بار خدايا! من به [يارى] جود و كَرَمت به تو تقرّب مى جويم و به [واسطه] محمّد، بنده و فرستاده ات به تو تقرّب مى جويم. با خودِ تو و فرشتگان مقرّبت و پيامبرانى كه فرستاده اى، به تو تقرّب مى جويم. بار خدايا! تو از من بى نيازى و من نيازمند توام. تو بى نيازى و من محتاجِ توام. از خطاهايم درگذشتى و گناهان مرا بر من پوشاندى. پس امروز، نياز مرا برآورده كن، و به زشتى هايى كه از من مى دانى، مرا عذاب مده؛ بلكه گذشت و بخشش تو مرا فرا گيرد». آن گاه به سجده مى رفت و مى گفت: «اى سزاوار ترس و بخشش! اى خوب! اى مهربان! تو از پدر و مادرم و از همه آفريده ها بر من نيكى كننده ترى. با بر آوردن حاجتم و استجابت دعايم و رحم آوردن بر فريادم، مرا بپذير؛ چرا كه تو انواع گرفتارى ها را از من گشودى».