حدیث دربارهدر قنوت

امام على عليه السلامـ در قنوت خود در مسجد بنى كاهل ـ: بار خدايا! ما از تو كمك مى خواهيم، طلب بخشش مى كنيم و درخواست هدايت داريم، به تو ايمان داريم و بر تو توكّل مى كنيم و بر خوبى ها ثنايت مى گوييم و به تو كفر نمى ورزيم و آن را كه منكر توست، ترك مى كنيم و رهايش مى سازيم. بار خدايا! تو را مى پرستيم، براى تو نماز مى خوانيم و سجده مى كنيم و براى تو سعى مى كنيم و به سوى طاعت تو مى شتابيم و رحمت تو را اميد مى بريم و از عذابت مى ترسيم؛ چرا كه عذابت سزاوار كافران است. بار خدايا! با آنان كه هدايت كردى، هدايتمان كن و در جمع آنان كه عافيتشان دادى، عافيتمان ده و با آنان كه دوستشان داشتى، دوستمان بدار و آنچه را كه عنايت كردى، براى ما مبارك ساز و از شرّ آنچه كه حكم كردى، محفوظمان دار؛ چون كه تو حكم مى كنى و كسى بر تو حكم نمى كند. همانا آن كه تو دوستش بدارى، ذليل نمى گردد و آن كه تو دشمنش بدارى، عزت نمى يابد. پروردگارا! مبارك و بلندمرتبه اى. از تو طلب بخشش مى كنم و به سوى تو برمى گردم. «پروردگارا! اگر فراموش كرديم يا به خطا رفتيم، بر ما مگير. پروردگارا! هيچ بارگرانى را بر [دوش] ما مگذار؛ آن گونه كه بر [دوش] كسانى كه پيش از ما بودند، نهادى. پروردگارا! آنچه تاب آن را نداريم، بر ما تحميل مكن و از ما درگذر و ما را ببخشاى و بر ما رحمت آور. سرور ما تويى. پس ما را برگروه كافران، پيروز كن» .