در قنوت

تاريخ دمشقـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: امير مؤمنان، هرگاه از [حمد و سوره]نماز وَتر فارغ مى شد، دستش را به سوى آسمان بلند مى كرد و مى گفت: «بار خدايا! حاجت بزرگ من كه اگر آن را روا دارى، هر چيزى كه مرا از آن منع كنى، به من زيان نخواهد رساند، و اگر از آن مَنعم كنى، هر چيزى كه به من ببخشى براى من سودى نخواهد داشت. اى بسيار رها كننده! رهاييم از آتش دوزخ است. پروردگارا! من كه ام كه با غضبت بر امرى قصد مرا كنى؟ سوگند به عزّت تو كه نيكى من، ملك تو را نيكو نخواهد ساخت، و بدى من آن را زشت نخواهد گردانْد، و بى نيازى من، از گنجينه تو نخواهد كاست، و نيازمندى من، بدان نخواهد افزود. اى آن كه چنين هستى! دعاى مرا بشنو و نداى مرا پاسخ ده. از لغزش هايم درگذر و بر غربت، وحشت و تنهايى ام درگور، رحم كن. آرى

امام على عليه السلامـ در قنوت خود در مسجد بنى كاهل ـ: بار خدايا! ما از تو كمك مى خواهيم، طلب بخشش مى كنيم و درخواست هدايت داريم، به تو ايمان داريم و بر تو توكّل مى كنيم و بر خوبى ها ثنايت مى گوييم و به تو كفر نمى ورزيم و آن را كه منكر توست، ترك مى كنيم و رهايش مى سازيم. بار خدايا! تو را مى پرستيم، براى تو نماز مى خوانيم و سجده مى كنيم و براى تو سعى مى كنيم و به سوى طاعت تو مى شتابيم و رحمت تو را اميد مى بريم و از عذابت مى ترسيم؛ چرا كه عذابت سزاوار كافران است. بار خدايا! با آنان كه هدايت كردى، هدايتمان كن و در جمع آنان كه عافيتشان دادى، عافيتمان ده و با آنان كه دوستشان داشتى، دوستمان بدار و آنچه را كه عنايت كردى، براى ما مبارك ساز و از شرّ آنچه كه حكم كردى، محفوظمان دار؛ چون كه تو حكم