دعا براى ياريجويى در كار فرمانروايى
2 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:اللّهُمَّ إنّي عَبدُكَ ووَلِيُّكَ، اختَرتَني وَارتَضَيتَني، ورَفَعتَني وكَرَّمتَني بِما أورَثتَني مِن مَقامِ أصفِيائِكَ، وخِلافَةِ أوليائِكَ، وأغنَيتَني وأفقَرتَ النّاسَ في دينِهِم ودُنياهُم، وأعزَزتَني وأذلَلتَ العِبادَ إلَيَّ، وأسكَنتَ قَلبي نورَكَ ولَم تُحوِجني إلى غَيرِكَ، وأنعَمتَ عَلَيَّ وأنعَمتَ بي، ولَم تَجعَل مِنَّةً عَلَيَّ لِأَحَدٍ سِواكَ، وأقَمتَني لِاءِحياءِ حَقِّكَ، وَالشَّهادَةِ عَلى خَلقِكَ، وأن لا أرضى ولا أسخَطَ إلّا لِرِضاكَ وسَخَطِكَ، ولا أقولَ إلّا حَقّا، ولا أنطِقَ إلّا صِدقا. ۱
امام على عليه السلام:بار خدايا! من بنده و ولىّ توام. مرا برگزيدى و به من رضايت دادى. بلندم كردى و به آنچه كه از مقام اوصياى خود و جانشينى اوليايت به من به ارث رساندى، كرامتم بخشيدى و مرا بى نياز از مردم و آنان را نيازمند به من در كار دين و دنيايشان قرار دادى. به من عزّت دادى و بندگان را در برابرم فروتن ساختى. در دل من نور خويش را نهادى و به غير خودت محتاجم نساختى. به من و به وسيله من، نعمت دادى و جز خود، منّت هيچ كس را بر من ننهادى و مرا براى زنده كردن حقت و گواهى بر بندگانت و خشنود شدن به خاطر خشنوديت و خشم گرفتن براى خشمت و جز حق، سخن نگفتن و جز راست بر زبان نراندن به پا داشتى.
۱.المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 118، بحار الأنوار: ج 41 ص 6 ح 5.
عنه عليه السلام:عَلَّمَني رَسولُ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيهِ وعَلى أهلِ بَيتِهِ هذَا الدُّعاءَ، وأمَرَني أن أحتَفِظَ بِهِ في كُلِّ ساعَةٍ لِكُلِّ شِدَّةٍ ورَخاءٍ، وأن اُعَلِّمَهُ خَليفَتي مِن بَعدي، وأمَرَني أن لا اُفارِقَهُ طولَ عُمُري حَتّى ألقَى اللّهَ عَزَّ وجَلَّ غَدا بِهذَا الدُّعاءِ، وقالَ لي: قُل حينَ تُصبِحُ وتُمسي هذَا الدُّعاءَ؛ فَإِنَّهُ كَنزٌ مِن كُنوزِ العَرشِ.:
بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، الحَمدُ لِلّهِ الَّذي لا إلهَ إلّا هُوَ، المَلِكُ المُبينُ، المُدَبِّرُ بِلا وَزيرٍ، ولا خَلقٍ مِن عِبادِهِ يَستَشيرُ، الأَوَّلُ غَيرُ مَصروفٍ، وَالباقي بَعدَ فَناءِ الخَلقِ، العَظيمُ الرُّبوبِيَّةِ، نورُ السَّماواتِ وَالأَرَضينَ، وفاطِرُهُما ومُبدِعُهُما، بِغَيرِ عَمَدٍ خَلَقَهُما
امام على عليه السلام:پيامبر خدا ـ كه درود خدا بر او و بر اهل بيت او باد ـ، اين دعا را به من آموخت. به من فرمان داد كه آن را در هر زمان و در هر سختى و آسانى، نگه دارم و آن را به جانشين خودم آموزش دهم و به من دستور داد در طول زندگى ام از آن جدا نشوم تا فردا خداوند را با اين دعا ملاقات كنم و به من فرمود: در صبحگاهان و شامگاهان، اين دعا را بخوان كه گنجى از گنج هاى عرش است.:
به نام خداوند بخشنده مهربان. سپاسْ خدايى را كه خدايى جز او نيست؛ پادشاه آشكار كننده و مدبّر بى دستْ يار؛ آن كه با هيچ بنده اى مشورت نمى كند، اوّل بى تغيير، و باقىِ پس از فناى خلق، داراى پروردگارى اى بزرگ، نورِ آسمان ها و زمين ها، خالق و ايجاد كننده آن دو.
بى هيچ ستونى، آسمان و زمين را آفريد و بين آن دو جدايى افكند. آن