حدیث دربارهبزرگترين توانگرى
الإمامُ الكاظمُ عليه السلام:إنَّ رجُلاً جاءَ إلى سَيِّدِنا الصّادقِ عليه السلام فَشَكا إلَيهِ الفَقرَ، فقالَ: ليسَ الأمرُ كما ذَكَرتَ، و ما أعرِفُكَ فَقيرا، قالَ: و اللّهِ يا سَيِّدي ما استَبَيتُ، و ذَكَرَ مِن الفَقرِ قِطعَةً، و الصّادقُ يُكَذِّبُهُ ـ إلى أن قالَ لَهُ ـ: خَبِّرْني لو اُعطِيتَ بالبَراءَةِ منّا مِئةَ دينارٍ، كُنتَ تَأخُذُ؟ قالَ: لا، إلى أن ذَكَرَ اُلوفَ دَنانيرَ، و الرَّجُلُ يَحلِفُ أنّهُ لا يَفعَلُ، فقالَ لَهُ: مَن مَعهُ سِلعَةٌ يُعطى بها هذا المالَ لا يَبِيعُها، هُو فَقيرٌ؟! ۱
امام كاظم عليه السلام:مردى خدمت سرورمان امام صادق عليه السلام آمد و از نادارى شكوه كرد. حضرت فرمود: چنان نيست كه تو مى گويى و به نظر من تو فقير نيستى. مرد عرض كرد: سرورم! به خدا قسم خوراك شب خود را هم ندارم. و نمونه هايى از نادارى خود را برشمرد، اما حضرت صادق پيوسته گفته او را تكذيب مى كرد، تا آن جا كه به او فرمود: به من بگو اگر صد دينار به تو بدهند تا از ما بيزارى جويى آن را مى ستانى؟ عرض كرد: نه. حضرت مبلغ را به هزار دينار رسانيد و آن مرد هر بار سوگند مى خورد كه اين كار را نخواهد كرد. حضرت به او فرمود: كسى كه چنين كالايى دارد و آن را با اين قيمت نمى فروشد، آيا نادار است؟
۱.الأمالي للطوسي: 298/584.