حدیث دربارهداروى غفلت
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في صفةِ النبيِّ صلى الله عليه و آله ـ: طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ، قد أحكَمَ مَراهِمَهُ، و أحمى (أمضى) مَواسِمَهُ، يَضَعُ ذلكَ حيثُ الحاجَةُ إلَيهِ، مِن قلوبٍ عُمْيٍ، و آذانٍ صُمٍّ، و ألسِنَةٍ بُكمٍ، مُتَتَبِّعٌ بِدوائهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ، و مَواطِنَ الحَيرَةِ. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف پيامبر صلى الله عليه و آله ـفرمود: پزشكى است كه با طبِّ خود همواره ميان مردم مى گردد. مرهمهايش را آماده كرده و نيشترش را سرخ نموده است و آنها را بر هر جا كه نياز باشد، مى نهد: بر دلهاى كور و گوشهاى كر و زبانهاى گنگ. با دارويش در پى يافتن جايگاههاى غفلت و مراكز سرگردانى برمى آيد [تا دارويش را بر آنها نهد].
۱.نهج البلاغة: الخطبة 108.