حدیث دربارهپيمان شكنى
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ لَمّا سُئلَ عن قَريَتَينِ مِن أهلِ الحَربِ لِكُلِّ واحِدَةٍ مِنهُما مَلِكٌ عَلى حِدَةٍ، اقتَتَلُوا ثُمّ اصطَلَحُوا، ثُمّ إنَّ أحَدَ المَلِكَينِ غَدَرَ بِصاحِبِهِ فجاءَ إلَى المسلمينَ فَصالَحَهُم على أن يَغزُوَ مَعهُم تِلكَ المَدينةَ ـ: لا يَنبَغي للمسلمينَ أن يَغدِرُوا، و لا يَأمُرُوا بالغَدرِ، و لا يُقاتِلُوا معَ الذينَ غَدَرُوا، و لكنَّهُم يقاتِلُونَ المُشرِكينَ حيثُ وَجَدُوهُم، و لا يَجوزُ علَيهِم ما عاهَدَ عليهِ الكُفّارُ. ۱
امام صادق عليه السلامـ وقتى از ايشان پرسيدند: دو سرزمين است كه هر دو از كفّار حربى هستند و هر يك براى خود فرمانروايى دارد. اين دو سرزمين با هم مى جنگند و سپس پيمان صلح مى بندند؛ اما يكى از دو فرمانروا به همتاى خود خيانت مى كند و نزد مسلمانان مى آيد و با آنان پيمان مى بندد كه در كنارشان با آن سرزمين ديگر بجنگند ـفرمود: مسلمانان نبايد پيمان شكنى كنند، يا به پيمان شكنى تشويق نمايند، يا در كنار پيمان شكنان بجنگند، اما مشركان را هر جا كه ديدند بايد با آنها بجنگند و پيمانى كه كفّار با هم بسته اند بر ايشان نافذ نيست.
۱.الكافي: 2/337/4.
کلیدواژه‌ها پیمان شکنی