حدیث دربارهپرهيزگاران در قيامت

عنه صلى الله عليه و آله:مَن عَرَضَت لَهُ فاحِشَةٌ أو شَهوَةٌ فَاجتَنَبَها مَخافَةَ اللّهِ عَزَّ و جلَّ حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ النّارَ و آمَنَهُ مِنَ الفَزَعِ الأكبَرِ، و أنجَزَ لَهُ ما وَعَدَهُ في كِتابِهِ في قولِهِ تَعالى: «وَ لِمَن خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ» ۱. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس با فحشا و شهوتى رو به رو شود و از ترس خداوند عزّ و جلّ از آن دورى كند، خداوند آتش را بر او حرام گرداند و از آن وحشت بزرگ ايمنش دارد و آنچه را كه در كتاب خود در آيه «و براى آن كه از مقام و عظمت پروردگارش بترسد دو بهشت است» به او وعده داده است، عملى سازد.

۱.الرحمن: 46.

۲.وسائل الشيعة: 11/163/1.

کلیدواژه‌ها معاد پرهیزگاران در قیامت

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام:روز قيامت كه مردم در برابر پروردگار جهانيان برخيزند، چنان نزديك به هم و فشرده اند كه سهم هر كس از زمين [آن جا] به اندازه جاى پاى اوست، مانند تير در تيردان، كه نمى تواند از جاى خود تكان بخورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره آيه «روزى كه پرهيزگاران را محشور كنيم كه به «صورت وَفْد» در آيه واژه «وفد» آمده است. كلمه «وفد» به معناى قومى است كه به منظور زيارت و ديدار و يا گرفتن حاجتى بر كسى وارد شوند، و اين قوم وقتى به نام «وفد» ناميده مى شوند كه سواره بيايند.(الميزان في تفسير القرآن). وارد شوند» ـفرمود: «وَفْد» جز سواره نيستند. آنان مردانى هستند كه تقواى خدا در پيش گرفتند. پس خداوند دوستدار آنها شد و برگزيدشان و از كارهايشان خشنود گرديد و از اين رو، آنان را پرهيزگاران ناميد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هنگامى كه على عليه السلام از ايشان درباره آيه «روزى كه پرهيزگاران را در پيشگاه خداى رحمان به صورت فرستادگان گرد آوريم» پرسيد و عرض كرد: اى پيامبر خدا! آيا هيأتهاى اعزامى جز سواره هستند؟ ـفرمود: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، پرهيزگاران چون از گورهاى خود بيرون آيند با اشترانِ سفيد بالدارى كه جهازشان طلاست رو به رو مى شوند. بند كفشهايشان نورى درخشان است، فاصله هر قدم آن اشتران به اندازه اى است كه چشم كار مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز است كه در هر كس باشد از آن روز وحشتِ بزرگ در امان است: هر گاه چيزى به او داده شود، بگويد: الحمد للّه؛ هر گاه گناهى مرتكب شود بگويد: استغفر اللّه؛ اگر مصيبتى به او رسد، بگويد: انّا للّه و انّا اليه راجعون؛ هر گاه نيازى داشته باشد، آن را از پروردگارش بخواهد و هر گاه از چيزى بترسد، به پروردگارش پناه برد.