حدیث دربارهباقيمانده عمر
عنه عليه السلامـ في صِفَةِ المَأخوذينَ عَلى الغِرَّةِ عِندَ المَوتِ ـ: ثُمَّ ازدادَ المَوتُ فيهِم وُلوجا، فَحِيلَ بَينَ أحَدِهِم و بَينَ مَنطِقِهِ، و إنَّهُ لَبَينَ أهلِهِ يَنظُرُ بِبَصَرِهِ و يَسمَعُ بِاُذُنِهِ، عَلى صِحَّةٍ مِن عَقلِهِ و بَقاءٍ مِن لُبِّهِ، يُفَكِّرُ فيمَ أفنى عُمرَهُ، و فيمَ أذهَبَ دَهرَهُ! ۱
امام على عليه السلامـ در وصف كسانى كه غافلگير مرگ مى شوند ـفرمود: آن گاه مرگ به پيكر آنان بيشتر و بيشتر نفوذ مى كند و شخص را از سخن گفتن مى اندازد، در حالى كه ميان اعضاى خانواده خويش است و با چشمانش [آنان را] مى بيند و با گوشش مى شنود و خِردش سالم و عقلش به جاست. به اين مى انديشد كه عمرش را در چه راهى صرف كرده و روزگارش را چگونه به سر برده است!
۱.نهج البلاغة: الخطبة 109.