رواياتى كه با عبارت «مى آيد» ازحوادث آينده خبر مى دهند
12 حدیث
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:سَيأتي علَيكُم زَمانٌ لا يَنجُو فيهِ مِن ذَوي الدِّينِ إلاّ مَن ظَنُّوا أنّهُ أبلَهُ، و صَبَّرَ نفسَهُ على أن يقالَ (لَهُ): إنّهُ أبلَهُ لا عَقلَ لَهُ. ۱
امام صادق عليه السلام:به زودى زمانى بر شما بيايد كه در آن، از دين داران تنها كسى نجات يابد كه مردم گمان برند او ابله است و خود را در برابر اين جمله كه: او ابله و بى خرد است، به شكيبايى وا دارد.
۱.الكافي: 2/117/5.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:يأتي زَمانٌ على اُمَّتي اُمَراؤهُم يكونُونَ علَى الجَورِ، و عُلَماؤهُم علَى الطَّمَعِ، و عُبّادُهُم علَى الرِّياءِ، و تُجّارُهُم علَى أكلِ الرِّبا، و نِساؤهُم علَى زِينَةِ الدنيا، و غِلمانُهُم فِي التَّزويجِ، فعِندَ ذلكَ كَسادُ اُمَّتي ككَسادِ الأسواقِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر امّت من مى آيد كه زمام دارانشان ستمگرند و عُلمايشان طمعكار و عابدانشان رياكار و بازرگانانشان ربا خوار و زنانشان در پى زيور دنيا و پسرانشان در تزويج. در چنين روزگارى [بازار] امّت من، مانند كسادى بازارها، كساد و بى رونق است.
۱.جامع الأخبار: 356/997.
عنه صلى الله عليه و آله:يَأتِي علَى الناسِ زَمانٌ لا يُبالي الرجُلُ ما تَلِفَ مِن دينِهِ إذا سَلِمَت لَهُ دُنياهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر مردم مى آيد كه اگر دنياىِ مرد به سلامت باشد، از بين رفتن دينش براى او اهميتى ندارد.
۱.بحار الأنوار: 77/157/136.
عنه صلى الله عليه و آله:يأتي علَى الناسِ زَمانٌ يكونُ الناسُ فيه ذِئابا، فَمَن لم يكن ذِئبا أكَلَتهُ الذِّئابُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر مردم مى آيد كه در آن زمان مردم گرگ هستند. بنا بر اين، اگر كسى گرگ نباشد، گرگها او را مى خورند.
۱.تحف العقول: 54.
عنه صلى الله عليه و آله:يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ إذا سَمِعتَ باسمِ رَجُلٍ خَيرٌ مِن أن تَلقاهُ، فإذا لَقِيتَهُ خَيرٌ مِن أن تُجَرِّبَهُ، و لو جَرَّبتَهُ أظهَرَ لكَ أحوالاً، دِينُهُم دَراهِمُهُم، و هِمَّتُهُم بُطونُهُم، و قِبلَتُهُم نِساؤهُم، يَركَعونَ للرَّغيفِ و يَسجُدُونَ للدِّرهَمِ، حَيارى سُكارى لا مُسلِمينَ و لا نَصارى! ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر مردم مى آيد كه اگر نام كسى را بشنوى بهتر از اين است كه او را ببينى و اگر او را ببينى بهتر از اين است كه وى را بيازمايى؛ چه اگر او را بيازمايى حالاتى [ناخوشايند] بر تو آشكار كند. دين آنها درهم هايشان است و همّ و غمشان شكمهايشان و قبله شان زنانشان. براى گرده اى نان، خم مى شوند و براى درهم به خاك مى افتند. سرگشته اند و مست. نه مسلمانند و نه ترسا.
۱.بحار الأنوار: 74/166/31.
عنه صلى الله عليه و آله:يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ الصابِرُ على دِينِهِ مِثلُ القابِضِ علَى الجَمرَةِ بِكَفِّهِ، (فإن كانَ في ذلكَ الزَّمانِ ذِئبا و إلاّ أكَلَتهُ الذِّئابُ). ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمانى بر مردم مى آيد كه شكيباىِ بر دين، مانند كسى است كه اخگرى را در كف خويش گرفته باشد؛ در آن زمان اگر انسان گرگ باشد [مى تواند زندگى كند] و گر نه گرگها او را مى خورند!
۱.مستدرك الوسائل: 12/330/14215 و ما بين الهلالين أثبتناه من الهامش نقلاً عن إحدى نُسخ الكتاب؛ لكونها من عبارة المتن.
عنه صلى الله عليه و آله:و الذي بَعَثَني بالحَقِّ لَيأتي علَى الناسِ زَمانٌ يَستَحِلُّونَ الخَمرَ يُسَمُّونَهُ النَّبيذَ، علَيهِم لَعنَةُ اللّهِ و المَلائكةِ و الناسِ أجمَعينَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه مرا به حق برانگيخت، قطعا زمانى بر مردم فرا رسد، كه شراب را حلال شمرند و نام نبيذ روى آن مى گذارند. لعنت خدا و همه فرشتگان و مردم بر آنان باد.
۱.بحار الأنوار: 77/102/1.
عنه صلى الله عليه و آله:يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ يَخلُقُ القرآنُ في قُلوبِ الرِّجالِ كما تَخلُقُ الثِّيابُ علَى الأبدانِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزگارى بر مردم بيايد كه قرآن در دلهاى مردم كهنه و فرسوده شود، همچنان كه لباسها بر بدنها كهنه و فرسوده مى شود.
۱.. تنبيه الخواطر: 1/217.
عنه صلى الله عليه و آله:سيَأتي زَمانٌ على اُمَّتي لا يَعرِفُونَ العُلَماءَ إلاّ بثَوبٍ حَسَنٍ، و لا يَعرِفُونَ القرآنَ إلاّ بصَوتٍ حَسَنٍ، و لا يَعبُدُونَ اللّهَ إلاّ في شَهرِ رَمَضانَ، فإذا كانَ كذلِكَ سَلَّطَ اللّهُ علَيهِم سُلطانا لا عِلمَ لَهُ، و لا حِلمَ لَهُ، و لا رَحمَ لَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بزودى زمانى بر امّت من بيايد كه علما را جز به لباس نيكو نشناسند و قرآن را جز به صداى خوش و خدا را جز در ماه رمضان عبادت نكنند. پس، هرگاه چنين زمانى فرا رسد، خداوند فرمانروايى بر آنان مسلّط گرداند كه نه علم دارد و نه بردبارى و نه رحم.
۱.جامع الأخبار: 356/998.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ عَضُوضٌ، يَعَضُّ المُوسِرُ فيهِ على ما في يَدَيهِ و لم يُؤمَرْ بذلكَ، قالَ اللّهُ سبحانَهُ: «و لا تَنْسَوُا الفَضْلَ بَيْنَكُم» ۱ تُنهَدُ فيهِ الأشرارُ، و تُستَذَلُّ الأخيارُ، و يُبايَعُ المُضطَرُّونَ، و قد نَهى رسولُ اللّهِ عن بَيعِ المُضطَرِّينَ. ۲
امام على عليه السلام:روزگارى دشوار و گزنده بر مردم بيايد كه در آن، توانگر، مال خويش را به دندان گيرد (انفاق نكند) در حالى كه به اين كار فرمان داده نشده، بلكه خداوند سبحان فرموده است: «احسان كردن به يكديگر را فراموش نكنيد». در آن زمان بَدان بلند پايه گردند و نيكان به ضعف و خوارى كشيده شوند. و با مردمان مضطرّ و درمانده معامله شود در حالى كه پيامبر خدا از معامله با درماندگان نهى فرموده است.
عنه عليه السلام:يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ لا يُقَرَّبُ فيهِ إلاّ الماحِلُ، و لا يُظَرَّفُ فيهِ إلا الفاجِرُ، و لا يُضَعَّفُ فيهِ إلاّ المُنصِفُ، يَعُدُّونَ الصَّدقَةَ فيهِ غُرما، و صِلَةَ الرَّحِمِ مَنّا، و العِبادَةَ استِطالَةً علَى الناسِ! ۱
امام على عليه السلام:زمانى بر مردم بيايد، كه در آن زمان جز سخنْ چين، كسى مقرّب و محبوب نباشد و جز نابكار را زيرك نشمرند و جز منصف را ناتوان و زبون ندانند. در آن زمان صدقه (زكات) را خسارت مى شمارند و صله رحم را منّتى كه بر خويشان مى نهند و عبادت را مايه برترى بر مردم.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 102.