مالكى جز او نيست

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در مقام توصيف خداى پاك و متعال ـ: و [خدا] مالك آن چيزى است كه بندگان را مالك آن كرده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آدميزاد مى گويد: «مالِ من، مالِ من!» اى آدميزاد! آيا از دارايى تو چيزى جز آنچه مى خورى و نابود مى كنى، يا مى پوشى و كهنه مى كنى، يا صدقه مى دهى و تمام مى كنى، از آنِ توست؟

امام على عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه معناى: «لاحول ولا قوة إلاّ باللّه» چيست؟ ـ: ما با خدا [و در عرض او] مالك چيزى نيستيم و چيزى نداريم، جز آنچه او به ما داده است. پس هرگاه ما را مالك چيزى كرد كه خود بِدان مالك تر از ماست، تكليفى بر عهده مان گذاشته است و هرگاه آن را از ما گرفت، تكليف خود را از ما برداشته است.

جامع الأخبار:خداى متعال فرمود: «همه دارايى ها مالِ من است و نيازمندان، نانخوران من و ثروتمندان، كارگزاران من هستند. پس كسى كه در مورد دارايى من نسبت به اهل خانه من دريغ كند، او را وارد آتش خواهم كرد و باكى ندارم».

امام صادق عليه السلام:همه دارايى ها، دارايى خداى عز و جل است. آن را در نزد بندگانش امانت نهاده است و به آنها فرمان داده كه با ميانه روى از آن بخورند و با ميانه روى از آن بياشامند و با ميانه روى از آن بپوشند و با ميانه روى با آن ازدواج كنند و با ميانه روى به آن [بر مركب] سوار شوند و غير از اين نيازها [هرچه اضافه بمانَد]را به مؤمنانِ نيازمند برگردانند. پس كسى كه از اين فرمان تجاوز كند، خوردن و آشاميدن و پوشيدن و وصلت كردن و سوارى كردن از طريق اين دارايى ها براى او حرام خواهد بود.

امام صادق عليه السلامـ چون به ايشان گفته شد: حقيقت پرستش چيست؟ ـ: سه چيز است: بنده، آنچه را خدا به او بخشيده، دارايى خود نداند؛ چرا كه بندگان، دارايى ندارند و همه دارايى ها را از آنِ خدا مى دانند و آن را در همان مواردى كه خداى متعال به ايشان فرمان داده، مصرف مى كنند. پس هنگامى كه بنده، آنچه را خداى متعال به او سپرده، دارايى خود نداند، خرج كردن در مواردى كه خداى متعال فرمان داده، بر او آسان خواهد شد.