تقرّب جستن به كَرَم خدا

امام على عليه السلام:خداى من! اگر مستحقّ آنچه از رحمت تو اميد دارم، نيستم، امّا تو به واسطه كَرَمت، بدون استحقاق بر من بخششگرى؛ چرا كه كريم، هر نيكى اى را به كسى كه مستحقّ آن است، نمى كند.

امام على عليه السلام:خداى من! اگر مرتكب گناهان نشده بودم، از كيفر تو نمى ترسيدم و اگر كَرَم تو را نشناخته بودم، به پاداش تو اميد نمى بستم و تو براى برآوردن آرزوهاى آرزومندان، كريم ترينِ كريم ترين هايى، و در مورد گذشت از گناهكاران، رحيم ترين كسى هستى كه از او رحمت خواسته شده است.

امام زين العابدين عليه السلام:اى خدا!. اين، جايگاه كسى است كه گناهان، او را دست به دست گردانده اند. و از بزرگى گناهانش در علم تو، و از كارهاى زشتى كه او را در داورى تو رسوا كرده، به تو پناه آورده است؛ گناهانى كه لذّتشان تمام شده و ناپديد شده اند، در حالى كه لوازم آنها بر جاى مانده و همراه شده است. اى خداى من! اگر كيفر دهى، دادگرى ات انكار نمى شود و اگر از آن درگذشته، رحمت آورى، گذشتِ تو گران شمرده نمى شود؛ زيرا تو پروردگار كريمى هستى كه آمرزش گناه بزرگ، بر او گران نمى آيد.

امام صادق عليه السلام:آقاى من!. بخشايش خواه و توبه كننده، بر كَرَم تو اعتماد مى كند. تو بندگانت را با كَرَم ورزى تربيت كرده اى و تو كريم ترينِ كريم ترين هايى.

امام صادق عليه السلامـ در دعاى خود در شب نيمه شعبان ـ: خدايا! به واسطه كَرَم و فزون بخشى ات، بر من نيكى [بدون عوض] كن. و در اين شب، مرا با كرامت كاملت فرو پوشان. خدايا! مرا از كَرَم خود ـ كه بدان اميد بسته ام ـ، محروم نگردان. اى پروردگار من! اگر من سزاوار اين كَرَم نيستم، تو داراى كَرَم و گذشت و آمرزش هستى. پس به آنچه تو شايسته آنى ـ نه به آنچه من مستحقّ آنم ـ، به من نيكى كن، كه من به تو خوش گمانم و به تو اميد بسته ام و نفْسم به كَرَمت وابسته شده است. تو مهربان ترينِ مهربانان و كريم ترينِ كريم ترين هايى!