حدیث دربارهدر بر گرفتن مكان ها

عنه عليه السلامـ لَمّا قيلَ لَهُ: لِأَيِّ عِلَّةٍ عَرَجَ اللّهُ بِنَبِيِّهِ صلى الله عليه و آله إِلَى السَّماءِ، ومِنها إِلى سِدرَةِ المُنتَهى، ومِنهُما إِلى حُجُبِ النّورِ، وخاطَبَهُ وناجاهُ هُناكَ وَاللّهُ لا يُوصَفُ بِمَكانٍ؟ قال ـ: إِنَّ اللّهَ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ لا يوصَفُ بِمَكانٍ ولا يَجري عَلَيهِ زَمانٌ، ولكِنَّهُ عز و جلأَرادَ أَن يُشَرِّفَ بِهِ مَلائِكَتَهُ وسُكّانَ سَماواتِهِ ويُكرِمَهُم بِمُشاهَدَتِهِ، ويُرِيَهُ مِن عَجائِبِ عَظَمَتِهِ ما يُخبِرُ بِهِ بَعدَ هُبوطِهِ، ولَيسَ ذلِكَ عَلى ما يَقولُ المُشَبِّهونَ، سُبحانَ اللّهِ وتَعالى عَمّا يُشرِكونَ. ۱
امام كاظم عليه السلامـ آن گاه كه به ايشان گفته شد: به چه علّتى خداوند عز و جل پيامبر خود را به آسمان و از آن به سِدرَةُ المُنتهى و از آن دو، به حجاب هاى نور، بالا برد و آن جا او را مخاطب ساخت و با او نجوا كرد، حال آن كه خداوند به مكان وصف نمى گردد؟ ـ: خداى والا و بلند پايه، به مكان وصف نمى گردد و زمان بر او جارى نيست؛ ولى او خواست تا بدان، فرشتگان خود و ساكنان آسمان هايش را ارج نهد و ايشان را با ديدن او گرامى بدارد و به او از شگفتى هاى سترگىِ خود، چيزها نشان دهد تا پس از فرود آمدنش، از آن خبر دهد و آن، چنان نيست كه همسان انگاران مى گويند: خداوند از آنچه شرك مى ورزند، پيراسته و والاتر است.
۱.التوحيد: ص 175 ح 5، علل الشرائع: ص 132 ح 2 وفيه «عمّا يصفون» بدل «عمّا يشركون» وكلاهما عن يونس بن عبد الرحمن، بحار الأنوار: ج 3 ص 315 ح 10.

احادیث دیگر این موضوع

۸
كتاب من لا يحضره الفقيهـ به نقل از زيد بن على بن حسين عليهماالسلام ـ: از پدرم، سرور عبادتگران (امام زين العابدين عليه السلام)، پرسيدم:. پدر جان! آيا اين گونه نيست كه خدا ـ كه ياد او بزرگ است ـ به مكان، وصف نمى گردد؟ فرمود: «آرى. خداوند، بسى از آن، برتر و بالاتر است». گفتم: پس معناى سخن موسى عليه السلام به پيامبر خدا [كه در شب معراج گفت]: «به سوى پروردگارت باز گرد»، چيست؟ فرمود: «معناى آن، معناى سخن ابراهيم عليه السلاماست: «من به سوى خداوندگارم مى روم كه مرا رهنمون خواهد شد» و نيز معناى گفتار موسى عليه السلام: «و ـ اى پروردگارِ من ـ، به سوى تو شتافتم تا خشنود گردى» و معناى سخن خداوند عز و جل: «پس به سوى خدا بگريزيد» ، يعنى: آهنگ خانه خدا كنيد. پسرم! همانا كعبه، خانه خداست. پس هر كه حجّ خانه خدا بگزارَد، آهنگ خدا كرده است و مسجدها خانه هاى خدا هستند. پس هر كه به آنها برود، به سوى خدا رفته و آهنگ او كرده است و نمازگزار تا هنگامى كه در نماز خود باشد، در پيشگاه خداوند عز و جل ايستاده است. خداى والا و بلند پايه را در آسمان هايش مكان هايى است، پس هر كه به سوى يكى از آن مكان ها، بالا برده شود، به سوى او بالا برده شده است. آيا نمى شنوى سخن خداى عز و جل را كه مى فرمايد: «فرشتگان و روح، به سوى او بالا مى روند» و مى فرمايد: «گفتار پاكيزه، به سوى او بر مى كشد، و كردار نيك آن را بالا مى برد» .