حدیث دربارهدر بر گرفتن مكان ها
عنه عليه السلامـ لَمّا قيلَ لَهُ: لِأَيِّ عِلَّةٍ عَرَجَ اللّهُ بِنَبِيِّهِ صلى الله عليه و آله إِلَى السَّماءِ، ومِنها إِلى سِدرَةِ المُنتَهى، ومِنهُما إِلى حُجُبِ النّورِ، وخاطَبَهُ وناجاهُ هُناكَ وَاللّهُ لا يُوصَفُ بِمَكانٍ؟
قال ـ: إِنَّ اللّهَ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ لا يوصَفُ بِمَكانٍ ولا يَجري عَلَيهِ زَمانٌ، ولكِنَّهُ عز و جلأَرادَ أَن يُشَرِّفَ بِهِ مَلائِكَتَهُ وسُكّانَ سَماواتِهِ ويُكرِمَهُم بِمُشاهَدَتِهِ، ويُرِيَهُ مِن عَجائِبِ عَظَمَتِهِ ما يُخبِرُ بِهِ بَعدَ هُبوطِهِ، ولَيسَ ذلِكَ عَلى ما يَقولُ المُشَبِّهونَ، سُبحانَ اللّهِ وتَعالى عَمّا يُشرِكونَ. ۱
امام كاظم عليه السلامـ آن گاه كه به ايشان گفته شد: به چه علّتى خداوند عز و جل پيامبر خود را به آسمان و از آن به سِدرَةُ المُنتهى و از آن دو، به حجاب هاى نور، بالا برد و آن جا او را مخاطب ساخت و با او نجوا كرد، حال آن كه خداوند به مكان وصف نمى گردد؟ ـ: خداى والا و بلند پايه، به مكان وصف نمى گردد و زمان بر او جارى نيست؛ ولى او خواست تا بدان، فرشتگان خود و ساكنان آسمان هايش را ارج نهد و ايشان را با ديدن او گرامى بدارد و به او از شگفتى هاى سترگىِ خود، چيزها نشان دهد تا پس از فرود آمدنش، از آن خبر دهد و آن، چنان نيست كه همسان انگاران مى گويند: خداوند از آنچه شرك مى ورزند، پيراسته و والاتر است.
۱.التوحيد: ص 175 ح 5، علل الشرائع: ص 132 ح 2 وفيه «عمّا يصفون» بدل «عمّا يشركون» وكلاهما عن يونس بن عبد الرحمن، بحار الأنوار: ج 3 ص 315 ح 10.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +3 مورد دیگر