هر كه سخن بگويد ، خدا سخن او را مى شنود

مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: با پرده هاى كعبه پنهان شده بودم كه سه نفر آمدند كه پيه شكم هايشان فراوان، [ولى] فهم دل هايشان اندك بود! يك قُرَشى و دو داماد ثَقَفىِ او يا يك ثقفى و دو داماد قرشىِ او، سخنى گفتند كه نفهميدم. پس يكى از ايشان گفت: آيا چنين مى دانيد كه خداوند عز و جل اين گفتار ما را مى شنود؟ دو نفر ديگر گفتند: اگر ما آواهايمان را بلند كنيم، آن را مى شنود و اگر آواهايمان را بلند نكنيم، آن را نمى شنود! و ديگرى گفت: اگر چيزى از آن را بشنود، همه آن را شنيده است. آن [قضيه] را براى پيامبر صلى الله عليه و آله ذكر كردم. پس خداى عز و جل فرو فرستاد: «و پنهان مى كرديد از گوشتان و ديدگانتان و پوست هايتان تا مبادا بر ضدّ شما گواهى دهند، و پنداشتيد كه خداوند، بسيارى از