پروردگار بود ، آن گاه كه پرورده اى نبود

امام على عليه السلامـ در وصف خداوند عز و جل ـ: پروردگار بود آن گاه كه مَربوبى (پروريده اى) نبود، و خدا بود، آن گاه كه پرستنده اى نبود، و دانا بود، آن گاه كه دانسته اى نبود و شنوا بود، آن گاه كه شنيده اى نبود.

امام على عليه السلامـ نيز ـ: داناست، آن گاه كه دانسته اى نباشد و پروردگار است، آن گاه كه مربوبى نباشد و تواناست، آن گاه كه توانسته اى نباشد.

امام كاظم عليه السلام:داناست، آن گاه كه دانسته اى نباشد، و آفريدگار است، آن گاه كه آفريده اى نباشد، و پروردگار است، آن گاه كه مربوبى نباشد. پروردگار ما، اين گونه وصف مى شود و فراتر از وصفِ واصفان است.

امام رضا عليه السلامـ از گفتارش در خدا شناسى ـ: معناى پروردگارى، از آنِ او بود آن گاه كه مربوبى نبود، و حقيقتِ خدايى [از آنِ او بود] آن گاه كه پرستنده اى نبود. معناى دانا [از آنِ او بود]آن گاه كه دانسته اى نبود و معناى آفريدگار، آن گاه كه آفريده اى نبود و حقيقتِ شنوايى، آن گاه كه شنيده اى نبود.