نيكى كننده تر از همه آفريدگان

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات «انجيليّه» ـ: اى آن كه او به من از پدرِ دلسوز، نيكى كننده تر است و از دوست همدم همراه به من نزديك تر است! تو جايگاه اُنس من در تنهايى هستى؛ آن گاه كه مكان، مرا دل تنگ سازد و جاها مرا بيرون اندازند و همدمان و همسايگان، از من جدا شوند و در جايگاهى تنگ، تنها بمانم كه سقف آن كوتاه و شكاف آن تنگ است و روى آن، پوشيده و چشم انداز آن، ترسناك است، گِل و لاى آن سنگين و عرصه آن، آكنده از تنهايى و فضاى آن، پوشيده از تاريكى است، نه بر بسترى و نه بر بالشى [قرار گيرم] و بى توشه اى از پيشْ فرستاده و بى آمادگى. پس [در آن هنگام] به رحمتت كه سايه هاى آن، اشيا را فرا گرفته و كناره هاى آن، زندگان را گرد آورده و الطاف آن، آفريدگان را در برگرفته، مرا درياب و با گذشتت به من