حدیث دربارهتوحيد در اطاعت

الكافي عن عبد اللّه الكاهلي عن الإمام الصادق عليه السلام:لَو أَنَّ قَوما عَبَدُوا اللّهَ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وأَقامُوا الصَّلاةَ، وآتَوُا الزَّكاةَ، وحَجُّوا البَيتَ، وصاموا شَهرَ رَمَضانَ؛ ثُمَّ قالوا لِشَيءٍ صَنَعَهُ اللّهُ أَو صَنَعَهُ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أَلا صَنَعَ خِلافَ الَّذي صَنَعَ؟ أَو وَجَدوا ذلِكَ في قُلوبِهِم، لَكانوا بِذلِكَ مُشرِكينَ. ثُمَ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاَ يَجِدُواْ فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسْلِيمًا» . ثُمَّ قالَ أَبو عَبدِاللّهِ عليه السلام: عَلَيكُم بِالتَّسليمِ. ۱

الكافىـ به نقل از عبد اللّه كاهلى ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «اگر گروهى، خداى يگانه بى همتا را عبادت كنند و نماز بگزارند و زكات دهند و حجّ خانه خدا كنند و ماه رمضان را روزه بگيرند، امّا به كارى كه خدا و يا پيامبر خدا كرده، اعتراض كنند و بگويند: چرا اين گونه نكرد؟ يا از آن دلگير باشند، به همين سبب، مشرك خواهند بود». سپس، اين آيه را تلاوت كرد: « «ولى چنين نيست. به پروردگارت سوگند كه ايمان نخواهند آورد، مگر آن كه تو را در اختلافات ميان خود، حاكم سازند و سپس از حكمى كه داده اى، دلخور نشوند و سرِ تسليم فرود آورند» ». سپس فرمود: «هماره تسليم باشيد».

۱.الكافي: ج1 ص390 ح2 وج2 ص398 ح 6، المحاسن: ج 1 ص423 ح 969، تفسير العياشي: ج 1 ص255 ح 184، مجمع البيان: ج 3 ص 107 كلاهما نحوه وليس فيهما «صنعه اللّه»، بحار الأنوار: ج 2 ص 205 ح 90.

کلیدواژه‌ها آشنایی با یگانگی خدا مراتب توحید توحید در اطاعت

احادیث دیگر این موضوع

تفسير العيّاشىـ به نقل از ابو صباح كنانى از امام باقر عليه السلام ـ: زنهار از وَليجه ها؛ وليجه انسان، يعنى كسى از غير خويشاوندان او كه مورد اعتمادش است. چرا كه هر وليجه اى جز ما، طاغوت (يا شريك [خدا]) است.

امام صادق عليه السلامـ درباره سخن خداى متعال كه: «و بيشترشان به خدا ايمان نمى آورند، بلكه شرك مى ورزند» ـ: شرك ورزيدن در اطاعتْ منظور است، نه در عبادت.

امام صادق عليه السلامـ درباره سخن خداى متعال ـ: «و بيشترشان به خدا ايمان نمى آورند، بلكه شرك مى ورزند» . ـ: از شيطان، ناآگاهانه فرمان مى بَرَند و اين، به شرك مى انجامد.

امام صادق عليه السلام:بنى اميّه، آموزش ايمان را براى مردم آزاد گذاشتند؛ امّا آموزش شرك را آزاد نگذاشتند تا چون آنان را به شرك وا مى دارند، آن را تشخيص ندهند.

امام صادق عليه السلامـ هنگامى كه ابو بصير از ايشان درباره اين سخن خداى متعال پرسيد كه: «دانشمندان و راهبانشان را به جاى خدا، ارباب خود گرفتند» ـ: هان! به خدا سوگند، آنان را به عبادت خود نخواندند و اگر به عبادت خود مى خواندند، مردم اجابت نمى كردند؛ بلكه حرامى را برايشان حلال كردند و حلالى را حرام نمودند و مردم، بى آن كه بفهمند، بنده آنان شدند.

امام صادق عليه السلامـ خطاب به ابو بصير، درباره سخن خداى متعال: «و آنانى را مژده باد كه از بندگى طاغوت پرهيز كردند و به سوى خدا باز گشتند» ـ: آنان، شما هستيد؛ امّا هر كس كه از جبّارى فرمان ببرد، بنده او شده است.

امام صادق عليه السلام:عيسى عليه السلام بر شهرى كه اهلش مُرده بودند، گذشت و فرمود: «اى اهل شهر!». يكى از آنها پاسخ داد: بله، بله، اى روح و كلمه خدا! عيسى عليه السلام فرمود: «واى بر شما! اعمالتان چه بود؟». گفت: بندگى طاغوت و محبّت دنيا، با بيمى اندك و آرزويى دور و بازى و سرگرمى اى غافلانه. عيسى عليه السلام فرمود: «محبّتتان به دنيا چگونه بود؟». گفت: مانند محبّت كودك به مادرش. چون به ما رو مى آورْد، شاد و خوش حال مى شديم و چون به ما پشت مى كرد، مى گريستيم و غمگين مى شديم. عيسى عليه السلام فرمود: «بندگى طاغوتتان، چگونه بود؟». گفت: اطاعت از معصيتكاران.

امام صادق عليه السلام:معناى صفت ايمان، اقرار و خضوع خاكسارانه در برابر خداست و تقرّب با آن به او و اداى هر وظيفه واجب، كوچك و بزرگ، از مرز توحيد تا آخرين باب اطاعت، به ترتيب اهمّيت. همه اينها با هم همراه و به يكديگر پيوسته اند و چون بنده همه واجبات خود را آن گونه كه وصف كرديم، ادا كند، باايمان است و سزامند صفت ايمان. و معناى شرك، يعنى هر سرپيچى باورمندانه از خداوند كه چنين كسى مشرك است، سرپيچى كوچك يا بزرگ. در هر حال، چنين كسى مشرك است.