حدیث دربارهمحبّت خدا

الإمام عليّ عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: يا أَمَلَ العارِفينَ، ورَجاءَ الآمِلينَ. ۱

امام على عليه السلامـ در دعا ـ: اى آرزوى عارفان و اميد آرزومندان!

۱.بحار الأنوار: ج 87 ص 242 ح 51، مستدرك الوسائل: ج 6 ص 341 ح 6958 كلاهما نقلاً عن مصباح السيّد ابن الباقي.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت بهترین چیز در بهشت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى جوشن كبير ـ: اى كه آخرين مقصود مريدانى! اى كه بلندترين همّت عارفانى! اى كه بالاترين خواسته خواهندگانى!

امام على عليه السلام:شوق، دوست ناب عارفان است.

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه فرشتگان را توصيف مى كند ـ: و حقايق ايمان، آنان را به معرفت خدا وصل نموده و يقين به او، آنان را از همه جا بُريده و شيداى او كرده و تنها به آنچه نزد اوست و نه نزد ديگران، رغبت ورزيده و شيرينى معرفت او را چشيده و جام هاى مملوّ از محبّت او را نوشيده و رگه هاى بيم از او تا ژرفاى درون دلشان نفوذ كرده است.

امام على عليه السلام:شوق [به خدا]، خوى اهل يقين است.

امام على عليه السلامـ در دعا ـ: اى نهايت آرزوى عارفان، اى فريادرس يارى خواهان و اى محبوب دل هاى راستان!

امام حسن عليه السلام:هر كه خدا را بشناسد، دوستش بدارد.

امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! چه لذيذ است گذر الهام گونه ياد تو بر دل ها! و چه شيرين است ره پيمودن خيال انگيز به سوى تو در راه هاى نهان! و چه خوش است طعم محبّتت! و چه گواراست نوش قرب تو! پس ما را از راندن و دور كردنت پناه ده و از خاص ترين عارفانت قرار ده.

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلامنسبت داده شده است ـ: نجواى عارفان، بر سه محور مى چرخد: بيم واميد و محبّت. بيم، شاخه علم و اميد، شاخه يقين و محبّت، شاخه معرفت است. در بيان مربوط به «راه هاى رسيدن به بالاترين مراتب معرفت خدا»، آمد كه محبّت از مبادى معرفت و سبب آن است و اين حديث، محبّت را از آثار معرفت خدا مى داند، ولى در اين تعارضى نيست؛ زيرا ميان محبّت و معرفت، ارتباط دو سويه است. پس از معرفت خدا، محبّت خدا به دل عارف درمى آيد و اين محبّت، موجب فزونى معرفت مى شود (ر. ك: دوستى در قرآن و حديث: بخش دوم / فصل دوم / خداشناسى و بخش دوم / فصل هفتم / ديدار خدا). نشانه بيم، گريز است و نشانه اميد، پيجويى و نشانه محبّت، مقدّم داشتن محبوب بر غير اوست. پس چون علم در سينه تحقّق يافت، مى ترسد و چون ترس آمد، مى گريزد و چون بگريزد، نجات مى يابد و چون نور يقين به دل بتابد، فضل مى آيد و چون فضل در دلى جاى گرفت، اميدوار مى شود و چون شيرينى اميد را يافت، مى طلبد و پى مى جويد و چون توفيق پيجويى پيدا كند، مى يابد و چون نور معرفت در قلبش جلوه كند، نسيم محبّت مى وزد و چون نسيم محبّت بوزد، به سايه محبوبْ انس مى گيرد و محبوب را بر هر چيز ديگر، مقدّم مى دارد.