حدیث دربارهمحبّت خدا

الإمام عليّ عليه السلامـ في ذِكرِ حَديثِ مِعراجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: قالَ اللّهُ تَعالى:. أمَّا الحَياةُ الباقِيَةُ، فَهِيَ الَّتي يَعمَلُ لِنَفسِهِ حَتّى تَهونَ عَلَيهِ الدُّنيا، وتَصغُرَ في عَينَيهِ، وتَعظُمَ الآخِرَةُ عِندَهُ. فَإِذا فَعَلَ ذلِكَ أَسكَنتُ في قَلبِهِ حُبّا حَتّى أَجعَلَ قَلبَهُ لي، وفَراغَهُ وَاشتِغالَهُ وهَمَّهُ وحَديثَهُ مِنَ النِّعمَةِ الَّتي أَنعَمتُ بِها عَلى أَهلِ مَحَبَّتي مِن خَلقي، وأَفتَحَ عَينَ قَلبِهِ وسَمعِهِ حَتّى يَسمَعَ بِقَلبِهِ، ويَنظُرَ بِقَلبِهِ إِلى جَلالي وعَظَمَتي. ۱

امام على صلى الله عليه و آلهـ در حديث معراج پيامبر خدا ـ: خداوند متعال، مى فرمايد: «. امّا زندگىِ پايدار، در آن است كه [بنده] براى خود بكوشد تا دنيا، نزدش خوار شود و به چشمش كوچك آيد و آخرت، نزدش بزرگ گردد. پس چون چنين كرد، در دلش، محبّتى جاى دهم كه دلش را و نيز فراغت و اشتغالش و همّ و غمّ و سخنش را درباره نعمت هايى كه بر محبّانم از ميان مردم ارزانى مى دارم، [و همه چيزش] را براى من قرار دهد، و چشم و گوش دلش را مى گشايم تا با دلش، بشنود و با دلش، به شكوه و عظمت من بنگرد».

۱.إرشاد القلوب: ص 199 و ص 204 عن الإمام عليّ عليه السلام، بحار الأنوار: ج 77 ص 28 ح 6.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت بهترین چیز در بهشت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:محبّت، اساس معرفت است.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: هر كس مشتاق شد، خدمت كرد و هر كس خدمت كرد، متّصل شد و هر كس متّصل شد، رسيد و هر كس رسيد، شناخت.

امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! ما را از كسانى قرار ده كه درختانِ شوق به تو، در باغ هاى سينه شان درهم پيچيده اند. و چشم هايشان، با نگريستن به محبوبشان، روشن گشته است.

امام صادق عليه السلام:خداوند، توان شناخت خود را به دوستدارانش بخشيد و سنگينىِ عمل به حقيقت آنچه را اهلش هستند، از آنان بر داشت.

امام صادق عليه السلامـ خطاب به يونس بن ظبيان ـ: خردمندان، كسانى اند كه با انديشه عمل كردند تا از آن، محبّت خدا را به دست آوردند. محبّت خدا چون به دل برسد، [دل] روشن مى شود و لطف [خدا] به سوى آن [دل]، شتاب مى گيرد. پس چون [دلى] به منزل لطف فرود آمد، از آدميانِ سودمند مى شود و به حكمتْ سخن مى گويد و چون به حكمت سخن بگويد، زيرك مى گردد و چون زيرك گردد، با قدرت، عمل مى كند و چون قدرتمندانه عمل كند، طبقات هفتگانه را مى شناسد و چون به اين مرحله رسيد، انديشه اش با لطف و حكمت و روشن بينى مى چرخد و به اين مرتبه كه رسيد، خواسته و علاقه خويش را در آفريدگار خود مى نهد. به اين جا كه رسيد، به بزرگ ترين منزلت رسيده است. پس پروردگارش را در دلش مى بيند و حكمت را از راهى غير از راه حكيمان، به دست مى آورد و علم را از راهى غير از راه عالمان مى يابد و راستى را از راهى غير از راه راستان به دست مى آورد. حكيمان، حكمت را از راه خاموشى و عالمان، علم را با پى جويى و راستان، راستى را با خاكسارى و طول عبادت، به دست مى آورند. پس هر كس به اين حالت دست يابد، يا پايين مى رود و يا بالا مى آيد و بيشتر آنان، پايين مى روند و بالا نمى آيند؛ چون حقّ الهى را رعايت نمى كنند و به فرمان هاى او عمل نمى كنند. پس اين، منزلت كسى است كه خدا را آن چنان كه حقّ معرفت اوست، نشناخته است و آن چنان كه حقّ محبّت اوست، دوست نداشته است. پس نماز و روزه و روايت ها و سخنان و دانش هايشان، تو را نفريبد كه آنان دراز گوشانى رميده اند. اى يونس! چون علم درست خواستى، نزد ما اهل بيت است؛ چرا كه ما آن را به ارث برده ايم و جويبار حكمت و سخن نهايى، به ما داده شده است.

حلية الأولياءـ به نقل از ابراهيم بن ادهم ـ: خداوند متعال، به يحيى بن زكريا وحى كرد: «اى يحيى! من بر خود واجب كرده ام كه هر گاه بنده اى از بندگانم مرا دوست بدارد، از آن آگاه نشوم، مگر آن كه گوشِ شنيدن او و چشمِ ديدن او و زبانِ گفتن او و دلِ فهم او مى شوم و چون اين گونه شود، اشتغال به جز خود را منفور او مى كنم و انديشه اش را استمرار مى بخشم و شبْ زنده دار و روزْ روزه دارش مى كنم. اى يحيى! من همنشين دلش و نهايت خواست و آرزوى اويم. در هر روز و ساعت، به او مى بخشم. پس به من نزديك مى شود و من نيز به او نزديك مى شوم، سخنش را مى شنوم و تضرّعش را اجابت مى كنم. سوگند به عزّت و شكوهم كه او را به گونه اى بر مى انگيزم كه پيامبران و فرستادگان، بر او غبطه برند، سپس به ندا دهنده اى فرمان مى دهم كه ندا دهد: اين، فلان پسر فلان است، ولىّ خدا و برگزيده او و گزيده آفريدگانش، او را به ديدار خود فرا خوانده تا سينه اش را با نگريستن به سيماى كريمانه اش، شفا بخشد».

المَحجّة البيضاء:در اخبار داوود عليه السلام آمده است كه خداى عز و جل به او وحى كرد: «. اى داوود! من دل هاى مشتاقان را از رضايتِ خود آفريدم و با نور سيماى خود، نعمتشان بخشيدم.». داوود پرسيد: پروردگارا! با چه چيز به اين [جايگاه] نزد تو رسيدند؟ فرمود: «با خوش گمانى و دست شستن از دنيا و اهل آن و با خلوت ها و مناجاتشان با من. اين، مرتبه اى است كه كسى بدان نمى رسد، مگر اين كه دنيا و اهل آن را ترك كند و از هيچ چيزِ آن ياد نكند و دلش را براى من خالى بدارد و مرا بر همه آفريدگانم برگزيند، كه در اين هنگام، به او توجّه مى كنم و جانش را براى او خالى مى كنم و حجابِ ميان خود و او را مى شكافم تا همانند كسى كه با چشمانش به چيزى مى نگرد، به من بنگرد».