حدیث دربارهآفرينش زمين

الإمام زين العابدين عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: خَلَقتَنا بِقُدرَتِكَ ولَم نَكُ شَيئا، وصَوَّرتَنا فِي الظَّلماءِ بِكُنهِ لُطفِكَ، وأَنهَضتَنا إِلى نَسيمِ رَوحِكَ، وغَذَوتَنا بِطيبِ رِزقِكَ، ومَكَّنتَ لَنا في مِهادِ أَرضِكَ، ودَعَوتَنا إِلى طاعَتِكَ. ۱

امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ:[خدايا!] ما هيچ بوديم و تو ما را آفريدى و با لطف مكنونت، ما را در تاريكى، صورت بخشيدى و به نسيم روح بخش خود، برانگيختى و با روزىِ پاكيزه، تغذيه مان كردى و در گاهواره زمين، جايمان دادى و به سوى طاعتت فرا خواندى.

۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 124 ح 19 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي وراجع بحار الأنوار: ج 60 ص 51 و كنز العمّال: ج 6 ص 157 ـ 175.

کلیدواژه‌ها آفریدگار آفرینش زمین

احادیث دیگر این موضوع

تفسير القمى:امير مؤمنان در بازگشت از صفّين به قبرها نگريست و فرمود: «اين جا، محلّ اجتماع مردگان، يعنى قرارگاه آنان است». سپس به خانه هاى كوفه نگريست وفرمود: «اين، محلّ اجتماع زندگان است». سپس اين گفته خدا را تلاوت كرد: « «آيا زمين را براى زندگان و مردگان محلّ تجمّع قرار نداديم؟» .

امام زين العابدين عليه السلامـ درباره گفته خداى عز و جل «آن كه زمين را براى شما چون بسترى بگسترد» ـ: آن را ملايم با طبع شما قرار داد و همراه با بدن هايتان؛ نه چندان گرم و داغ كه شما را بسوزانَد، نه چندان سرد كه يخ بزنيد، نه چندان خوش بو كه سردرد بگيريد، نه چنان بدبو كه به رنجتان اندازد، نه آن قدر ملايم چون آب كه غرقتان سازد، و نه آن قدر سخت كه خانه و كاشانه و قبر براى مردگانتان نتوانيد بسازيد؛ بلكه آن را آن اندازه سخت قرار داد كه از آن سود ببريد و شما را نگاه دارد و بدن ها و بناهاى شما را بر آن نگه دارد و در آن، چيزهايى قرار داد كه به كار ساختمان و قبرها و بسيارى از ديگر بهره هايتان بيايد. براى اين است كه زمين را برايتان چون بسترى بگسترد.

تفسير القمى: «آيا به خدايى كه زمين را در دو روز آفريد، كفر مى ورزيد؟» ؛ معناى دو روز، يعنى دو دوره، آغاز آفرينش و پايان آن. «و از بالاى آن، كوه هايى لنگرآسا قرار داد و آن را بابركت ساخت و روزى ها را اندازه كرد» ؛ يعنى زوال نمى يابد و مى پايد. «در چهار روز، يكسان براى خواهندگان» ؛ يعنى در چهار دوران.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى جوشن كبير ـ: اى آن كه بزرگى اش در آسمان است! اى آن كه نشانه هايش در زمين است! اى آن كه در هر چيز دليل هاى اوست!. اى آن كه زمين را گاهواره كرد!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال، در شش روز، از آفرينش خود فارغ شد: از روز يكشنبه تا جمعه. روز يكشنبه، آسمان ها را آفريد و روز دوشنبه، خورشيد و ماه را و روز سه شنبه، جنبندگان دريا و خشكى را و روز چهارشنبه، رودها را شكافت و خوراك ها را فراهم آورد و درختان را آفريد و روز پنجشنبه، بهشت و جهنّم را آفريد و آدم را روز جمعه آفريد. سپس، روز شنبه به كار خود روى آورد. ر. ك: دانش نامه ميزان الحكمه: ج 2 ص 313 (الأرض).

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمين به شما خيررسان است. در حيات دنيوى با آن تيمّم مى كنيد و بر آن نماز مى گزاريد و پس از مرگ، جايگاه گِرد آمدن شماست و اين، از نعمت هاى خداوند است.

امام على عليه السلام:خدايا! پروردگار آسمان برافراشته. و پروردگار اين زمينى كه آن را براى مردم، آرام كردى و براى خزندگان و چارپايان، جايگاه رفت و آمد؛ و [پروردگار]چيزهاى بى شمار از ديده و ناديده.

امام على عليه السلامـ در دعا ـ: اى خداى سبحان، شأنت بس بزرگ و جايگاهت والا، برهانت به زبان صدق و امرت نافذ و تقديرت نيكوست. آسمان را بالا بردى و برافراشتى و زمين را گستردى و گاهواره اش نمودى و از آن، آبى جوشان بيرون كشيدى و گياهى لرزان. پس گياه آن به تسبيح تو پرداخت و آب هايش به فرمان تو روان شد و آن گونه كه تو فرمان داده بودى، بر خواسته تو ايستادند.