حدیث دربارهخداوند

قرب الإسناد عن البزنطيّ:قُلتُ لِأَبِي الحَسَنِ الرِّضا عليه السلام: لِلنّاسِ فِي المَعرِفَةِ صُنعٌ؟ قالَ: لا. قُلتُ: لَهُم عَلَيها ثَوابٌ؟ قالَ: يَتَطَوَّلُ عَلَيهِم بِالثَّوابِ كَما يَتَطَوَّلُ عَلَيهِم بِالمَعرِفَةِ. ۱

قرب الإسنادـ به نقل از بِزَنطى ـ: به امام رضا عليه السلام گفتم: آيا مردم در معرفت، اختيارى دارند؟ فرمود: «نه». گفتم: براى آن پاداش مى برند؟ فرمود: «[خداوند] پاداش را از سر عطا و تفضّل، به ايشان مى دهد، همان گونه كه معرفت را هم از سر تفضّل مى دهد».

۱.قرب الإسناد: ص 347 ح 1256، بحار الأنوار: ج 5 ص 221 ح 1 وراجع: تحف العقول: ص 444.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی عقل و جهل نشانه های عقل +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ كه عظمتش بشكوه باد ـ مى فرمايد: «بندگان من! همه شما بيراهيد، جز آن كه را من ره بنمايم و همگى ناداريد، جز آن كه را من دارا كنم و همه گناهكاريد، جز آن كه را من نگاه دارم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه صبح برخيزد و چهار چيز را ياد نكند، از زوال نعمتش بيمناكم: نخست آن كه بگويد: سپاس، خدايى را كه خودش را به من شناسانْد و مرا كوردل وا ننهاد.

امام على عليه السلام:خدا را با خدا بشناسيد، پيامبر را با پيامش، و فرمان روايان را با فرمانشان به نيكى و عدل و احسان.

امام على عليه السلامـ در بخشى از دعايش در جنگ جمل ـ: امّا تو، اى مولاى من! با احسان به من، آغازيدى و به دينت ره نمودى و خودت را به من شناساندى.

امام على عليه السلامـ در دعايى كه به نوف بِكالى آموخت ـ: به [حقّ] نامى كه بدان بر اولياى خاصّت تجلّى كردى، پس تو را يگانه شمردند و شناختند و حقيقتت را پرستيدند، از تو مى خواهم كه خود را به من نيز بشناسانى تا بر اساس ايمان حقيقى به تو، نزد تو به ربوبيّتت اقرار آورم. اى معبود من! مرا از كسانى قرار مده كه اسم بدون معنا را مى پرستند و گوشه چشمى به من بينداز تا دلم را تنها از نور معرفتت و نيز معرفت اوليايت نور گيرد، كه تو بر هر كارى توانايى.

امام على عليه السلامـ در دعايى كه پس از دو ركعت نماز صبح مى خواند ـ: اى آن كه بر ذات خود، با ذات خود، راه مى نمايد و از همسانى با آفريده هايش منزّه و از سازگارى با چگونگىِ آنها، دور است!

الكافىـ به نقل از على بن عقبه ـ: از امير مؤمنان پرسيده شد: به چه چيز، خدايت را شناختى؟ فرمود: «به همان كه خدا خودش را به من شناساند». گفته شد: چگونه خودش را شناساند؟ فرمود: «صورتى به او شبيه نيست و با حواس، حس نمى شود و با مردم سنجيده نمى شود. در عين دور بودن، نزديك و در عين نزديكى، دور است. بالاتر از همه چيز است و گفته نمى شود كه چيزى بالاى اوست. جلوتر از هر چيزى است و گفته نمى شود كه او جلو دارد. درون اشياست، نه به شكل چيزى درون چيزى، و بيرون از اشياست، نه مانند بيرون بودن چيزى از چيزى. منزّه است آن كه اين گونه است و جز او، كسى اين گونه نيست و هر چيزى آغازى دارد».

التوحيدـ به نقل از سلمان فارسى ـ: جاثليق از على عليه السلام پرسيد: به من بگو كه خدا را به محمّد شناختى يا محمّد را به خدا؟ على بن ابى طالب عليه السلام فرمود: «خدا را به محمّد نشناختم؛ بلكه محمّد را به خدا شناختم. آن گاه كه او را آفريد و طول و عرضش را معيّن نمود، فهميدم كه او (محمّد) با استدلال و الهام و اراده او (خدا)، پرورده و تدبير شده است، همان گونه كه اطاعت خود را به فرشتگانش الهام كرد و خود را بدون مشابهت و كيفيت، به آنان شناساند».