سنّت پيامبران
3 حدیث
إرشاد القلوبـ در تفسير سخن خداى متعال: «بى گمان، ابراهيم [به تنهايى]امّتى مطيع خداوند و پاك دين بود و از مشركان نبود» روايت شده كه ـ: او (ابراهيم عليه السلام) آموزگار نيكى ها بود.
سنن ابن ماجة عن عبداللّه بن عمرو:خَرَجَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله ذاتَ يَومٍ مِن بَعضِ حُجَرِهِ فَدَخَلَ المَسجِدَ فَإِذا هُوَ بِحَلقَتَينِ: إحداهُما يَقرَؤونَ القُرآنَ ويَدعونَ اللّهَ، وَالاُخرى يَتَعَلَّمونَ ويُعَلِّمونَ. فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: كُلٌّ عَلى خَيرٍ هؤُلاءِ يَقرَؤونَ القُرآنَ ويَدعونَ اللّهَ، فَإِن شاءَ أعطاهُم وإن شاءَ مَنَعَهُم، وهؤُلاءِ يَتَعَلَّمونَ ويُعَلِّمونَ، وإنَّما بُعِثتُ مُعَلِّماًفَجَلَسَ مَعَهُم. ۱
سنن ابن ماجةـ به نقل از عبداللّه بن عمرو ـ: روزى پيامبر خدا از يكى از حجره هاى خود بيرون آمد و داخل مسجد شد و با دو حلقه روبه رو شد: يك حلقه قرآن مى خواندند و خدا را ياد مى كردند، و حلقه ديگر به ياد گرفتن و ياد دادن سرگرم بودند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «همه اينها در كار خيرند. اينان به تلاوت قرآن مشغول اند و دعا مى كنند. اگر خدا بخواهد، به ايشان عطا مى كند و اگر بخواهد، باز مى دارد، و آنان به آموختن و فرا گرفتن سرگرم اند و من، آموزگار برانگيخته شدم». پس با آنان نشست.
۱.سنن ابن ماجة: ج 1 ص 83 ح 229، كنزالعمّال: ج 10 ص 147 ح 28751 وراجع: منية المريد: ص 106.
سنن الدارمي عن عبد اللّه بن عمرو:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله مَرَّ بِمَجلِسَينِ في مَسجِدِهِ، فَقالَ صلى الله عليه و آله: كِلاهُما عَلى خَيرٍ، وأحَدُهُما أفضَلُ مِن صاحِبِهِ، أمّا هؤُلاءِ فَيَدعونَ اللّهَ ويَرغَبونَ إلَيهِ، فَإِن شاءَ أعطاهُم وإن شاءَ مَنَعَهُم، وأمّا هؤُلاءِ فَيَتَعَلَّمونَ الفِقهَ وَالعِلمَ، ويُعَلِّمونَ الجاهِلَ، فَهُم أفضَلُ. وإنَّما بُعِثتُ مُعَلِّماً. ثُمَّ جَلَسَ فيهِم. ۱
سنن الدارمىـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ: پيامبر خدا بر دو گروه در مسجدش گذشت و فرمود: «هر دو در كار خيرند و يكى بر ديگرى برترى دارد. امّا اينان، خدا را مى خوانند و به او رغبت مى ورزند. پس اگر خدا بخواهد، بدانان عطا مى كند و اگر بخواهد، باز مى دارد؛ ولى اينان فقه و دانش، فرا مى گيرند و به كسى كه نمى داند، مى آموزند. پس اينان برترند و من، آموزگار برانگيخته شدم». پس در ميان آنان نشست.
۱.سنن الدارمي: ج 1 ص 105 ح 355، جامع بيان العلم وفضله: ج 1 ص 50 نحوه، كنز العمّال: ج 10 ص 169 ح 28873.