پناه جستن به خدا از نادانى

سنن النسائىـ به نقل از امّ سلمه ـ: پيامبر خدا هر گاه از خانه بيرون مى رفت، مى گفت: «به نام خدا. پروردگارم! به تو پناه مى برم از اين كه بلغزم يا گم راه گردم، ستم كنم يا بر من ستم شود، نادانى كنم يا بر من نادانى شود». ۲

امام على عليه السلامـ در دعاى روز غرّش در پيكار صفّين ـ: خدايا!. از نادانى و بيهودگى و از گفتار و كردار بد، به تو پناه مى برم.

امام صادق عليه السلامـ در دعاى صبح و شام ـ: خدايا! با تو شام مى كنيم، و با تو صبح مى كنيم، و با تو زنده ايم و با تو مى ميريم، و به سوى تو مى آييم و به تو پناه مى برم از اين كه كسى را خوار گردانم يا خوار شوم، گم راه سازم يا گم راه شوم، ستم كنم يا بر من ستم شود، و نادانى كنم يا بر من نادانى شود.

الكافىـ به نقل از عبد الرحمان بن سيابه ـ: امام صادق عليه السلام اين دعا را به من داد: «سپاس، خدايى را كه صاحب حمد است و شايسته و نهايت و محلّ آن. و پناه مى برم از اين كه نادانى را با دانش، و جفا را با بردبارى، و ستم را با دادگرى، و گسستن را با نيكى، و بى تابى را با شكيبايى جا به جا كنم».