نكوهش دانشمندان بد

امام على عليه السلام:از محبوب ترينِ بندگان نزد خداوند، بنده اى است كه خداوند، او را در برابر [هواى] نفسش يارى داده است. چراغ در دل تاريكى ها، راه گشا در تيرگى ها، كليد مبهمات، گره گشاى مشكلات و راهنماى بيابان هاست، مى گويد و مى فهماند، و خاموش مى ماند و سالم مى ماند. و آن ديگرى كسى است كه دانشمند ناميده مى شود، ولى نيست؛ بلكه ياوه هايى از نادانان برگرفته و مايه هاى گم راهى را از گم راهان اندوخته و دام هايى از فريب و دروغ براى مردم گسترده است. در شبهات، فرو رفته و مى گويد: «از آنها باز مى ايستم»، در ميان بدعت ها آرميده و مى گويد: «از آنها كناره مى گيرم». چهره [ى او]چهره آدمى است و دل [او]، دل حيوان. نه راه هدايت را مى شناسد تا در پى اش برود و نه راه گم راهى را تا از آن جلوگيرى كند. چنين كسى

عيسى عليه السلام:به حقيقت مى گويم: بدترينِ مردم، مرد دانشمندى است كه دنيايش را بر دانشش ترجيح داده و آن را دوست دارد و مى طلبد و براى (تحصيل) آن مى كوشد و حتّى اگر مى توانست مردم را در سرگردانى بگذارد، مى گذاشت. گستره نور خورشيد به چه كار نابينا مى آيد، وقتى كه آن را نمى بيند؟ همين گونه، دانش به كار دانشمند نمى آيد، هنگامى كه به آن عمل نمى كند. ميوه هاى درخت، بسيار است؛ ولى همه آنها سودمند و خوردنى نيستند. دانشمندان هم فراوان اند؛ ولى همه آنها از دانش خود، بهره نمى برند و زمين فراخ است؛ ولى همه آن مسكونى نيست. سخنرانان، بسيارند؛ ولى همه سخنانشان در خور تصديق نيست. پس خود را حفظ كنيد از دانشمندان دروغ پردازى كه پشمينه پوش و سر به زيرند، تا خطاياى خود را بدان زينت دهند و از زير ابروان خود،