خشم

امام على عليه السلام:تندى كردن، گونه اى ديوانگى است؛ زيرا صاحبش پشيمان مى شود؛ اگر پشيمان نشود ديوانگى اش استوار است.

امام على عليه السلام:خشم، خردها را تباه و از درستى دور مى كند.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: اندكىْ خشم براى آزار جان و خرد، بسيار است و دلْ تنگى، سينه را تنگ مى كند و نيروى خرد را كاهش مى دهد.

امام على عليه السلام:سزاوار نيست كسى كه خشم و شهوت بر او چيره مى شود، خردمند شمرده شود.

امام على عليه السلام:خردى كه بيمارى خشم و شهوت دارد، از حكمت بهره اى نمى بَرَد.

امام باقر عليه السلام:هنگامى كه نوح نزد پروردگار عز و جل، قوم خود را نفرين كرد، ابليس ـ نفرين خدا بر او باد ـ پيش او آمد و گفت: اى نوح!. مرا در سه حالت، ياد كن كه در هريك، نزديك ترين فاصله را با بنده دارم: هرگاه به خشم آمدى، مرا ياد كن؛ و هرگاه ميان دو نفر به داورى پرداختى، مرا ياد كن؛ و هرگاه با زنى در جايى خلوت بودى و كسى با شما نبود، مرا ياد كن.

امام صادق عليه السلام:خشم، نابود كننده دل حكيم است. هركس مالك خشم خويش نباشد، مالك خرد خويش نيست.