به خدا پناه بردن از نادانى

سنن النسائىـ به نقل از اُمّ سلمه ـ: پيامبر خدا، هر گاه از خانه بيرون مى رفت، مى گفت: «به نام خدا. پروردگارا! به تو پناه مى برم از اين كه بلغزم يا گم راه شوم، ستم كنم يا مورد ستم واقع شوم، و يا ندانم يا مورد آزار نادان قرار گيرم».

امام على عليه السلام:بار خدايا!. به تو پناه مى برم از نادانى و بيهودگى، و از سخن و رفتار زشت.

امام على عليه السلام:خدايا!. از توانايى ام، به تو پناه مى برم و از جسارتم، به تو پناهنده مى شوم و به سبب نادانى ام، از تو پناه مى جويم و از [عواقب]گناهانم، به دستگيره هاى آمرزشت چنگ مى زنم.

امام على عليه السلام:پروردگارا! از اين كه نادانى را با دانش معامله كنم ـ چنان كه ديگران چنين كردند ـ يا اين كه ابلهى را به بردبارى بخرم، به تو پناه مى برم.

امام صادق عليه السلام:بار خدايا! با كمك تو، صبح و شام مى كنيم و با كمك تو، زنده مى شويم و مى ميريم، و به سوى تو باز مى گرديم. به تو پناه مى برم از اين كه خوار كنم يا خوار شوم، گم راه كنم يا گم راه شوم، ستم كنم يا مورد ستم واقع شوم، ندانم يا مورد آزار نادان قرار گيرم.

الكافىـ به نقل از عبد الرحمان بن سيابه ـ: امام صادق عليه السلام اين دعا را به من [تعليم]داد: «ستايش، سزاوار خدايى است كه صاحبِ ستايش و اهل آن و نهايت و جايگاه آن است. [خدايا]از اين كه نادانى را با دانش، خشونت را با بردبارى، ستم را با عدل، قطع دوستى را با نيكى [به دوستان] و ناشكيبايى را با شكيبايى معامله كنم، به تو پناه مى برم».