دنيادوستى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چه شده است كه مى بينم دوستى دنيا بر بسيارى از مردم، چيره گرديده است؟ گويى كه مرگ در اين دنيا براى غير ايشان نوشته شده است و گويى كه حق در اين دنيا، براى غير آنان واجب شده است و پندارى كه خبر درگذشتگان خود را نشنيده و نديده اند. راه آنها، راه مسافرانى است كه به زودى به سويشان باز مى گردند. خانه هايشان گور آنهاست و ميراث آنها را مى خورند. پس گمان مى كنند كه پس از ايشان، ماندگارند. دور باد، دور باد! واپسين آنها از نخستين آنها عبرت نمى گيرد؟ بى گمان، نادانى كردند و هر اندرز دهنده اى در كتاب خدا را از ياد بردند و از گزند هر فرجام بدى، خود را ايمن يافتند و از فرود آمدن بلاهاى آسمانى و پيشامدهاى هراسناك نترسيدند.

امام على عليه السلام:دنيا را بِران؛ چرا كه دوستى دنيا، كور و كَر و لال مى كند و سرفرازان را خوار مى سازد.

امام على عليه السلام:هر كه دنيا بر وى چيره شود، پيش روىِ خود را نمى بيند.

امام على عليه السلام:آن كه تنها بر فرزندان دنيا بنگرد، راه هدايت را نبيند.

امام على عليه السلام:هر كس زيور دنيا را پسنديد، براى ديدگانش نابينايى آورد.

امام على عليه السلام:به سبب دوستىِ دنيا، گوش ها از شنيدن حكمت كَر و دل ها از نور بصيرت، نابينا مى گردند.

امام على عليه السلام:دوستى دنيا، خرد را تباه مى كند و دل را از شنيدن حكمت، كر مى نمايد و كيفرى دردناك مى آورد.

امام على عليه السلام:دنيا، هر كس را كه با اميدهاى محال بفريبد و با آرزوهاى دروغين به او نيرنگ بزند، تيرگى ديده برايش مى آورد و جامه كورى بر او مى پوشاند و از سراى ديگر، بازش مى دارد و به مرداب تباهى در مى اندازد.

امام على عليه السلام:مايه تباهى خرد، دوستى دنياست.

امام على عليه السلام:زيورهاى دنيا، خردهاى ناتوان را تباه مى سازد.

امام على عليه السلام:از دنيا بگريزيد و دل هايتان را از آن برتابيد كه آن، زندان مؤمن است. بهره اش از آن اندك و خردش بدان ناتوان و ديده اش در آن، ضعيف است.

امام على عليه السلام:دنيا، جايگاه به زمين افتادنِ خردهاست.

امام على عليه السلام:در توصيف اهل دنيا ـ: چارپايانى پابسته و برخى رها شده، خردهايشان را گم كرده و در كار خويش، سرگردان اند.