حدیث دربارهنياز همگان به شفاعت
عنه عليه السلام:المُؤمِنُ مُؤمِنانِ: فَمُؤمِنٌ صَدَقَ بِعَهدِ اللّهِ و وَفى بِشَرطِهِ، و ذلكَ قولُ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «رِجالٌ صَدَقُوا ما عَاهَدُوا اللّهَ عَلَيْهِ» ۱ فذلكَ الذي لا تُصِيبُهُ أهوالُ الدُّنيا و لا أهوالُ الآخِرَةِ، و ذلكَ مِمَّن يَشفَعُ و لا يُشفَعُ لَهُ، و مُؤمِنٌ كخامَةِ الزَّرعِ، تَعوَجُّ أحيانا و تَقُومُ أحيانا، فذلكَ مِمَّن تُصِيبُهُ أهوالُ الدُّنيا و أهوالُ الآخِرَةِ، و ذلكَ مِمَّن يُشفَعُ لَهُ و لا يَشفَعُ. ۲
امام صادق عليه السلام:مؤمن بر دو گونه است: مؤمنى كه به عهد و شرط خدا وفا كند. و اين سخن خداوند عزّ و جلّ است كه: «مردانى هستند كه به پيمانى كه با خدا بسته بودند وفا كردند». چنين مؤمنى نه گرفتار هول و هراسهاى دنيا مى شود و نه هول و هراسهاى آخرت. او از كسانى است كه خود شفاعت مى كند و نياز به شفاعت كسى ندارد؛ [دوم]مؤمنى كه چون ساقه گياه، گاه كج و گاه راست مى شود. چنين مؤمنى، دستخوش هول و هراسهاى دنيا و آخرت مى شود و از جمله كسانى است كه برايش شفاعت مى شود، ولى قدرت شفاعت كردن ندارد.