حدیث دربارهمعناى سجود
عنه عليه السلامـ لَمّا سُئلَ عن معنى السُّجودِ ـ: مَعناهُ: مِنها خَلَقتَني؛ يَعنِي مِن التُّرابِ، و رَفْعُ رَأسِكَ مِنَ السُّجودِ مَعناهُ: مِنها أخرَجتَني، و السَّجدَةُ الثانيَةُ: و إلَيها تُعِيدُني، و رَفْعُ رَأسِكَ مِن السَّجدَةِ الثانيَةِ: و مِنها تُخرِجُني تارَةً اُخرى. و معنى قَولِهِ «سُبحانَ رَبِّيَ الأعلى»، فَسُبحانَ: أنَفَةٌ للّهِ، و رَبِّي: خالِقِي، و الأعلى: أي عَلا و ارتَفَعَ في سَماواتِهِ حتّى صارَ العِبادُ كُلُّهُم دُونَهُ، و قَهَرَهُم بِعِزَّتِهِ، و مِن عِندِهِ التَّدبيرُ، و إلَيهِ تَعرُجُ المَعارِجُ. ۱
امام على عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از معناى سجود [در حال نماز] ـفرمود: معنايش اين است كه مرا از خاك آفريدى و برداشتن سر از سجود معنايش اين است كه مرا از خاك بيرون آوردى و سجده دوم، يعنى مرا به خاك بر مى گردانى و سر برداشتن از سجده دوم، يعنى بار ديگر مرا از خاك بيرون مى آورى [اما] و جمله سبحان ربّى
الأعلى؛ «سبحان» يعنى پاك و منزّه دانستن خدا [از مرتبه مخلوقان] و «ربّى» يعنى آفريدگار من و «اعلى» يعنى بر فراز آسمان هاى خود جاى دارد به طورى كه بندگان همگى زير دست او و مقهور عزّت و شكوه اويند و اوست كه همگان را تدبير مى كند و هر عروجى به سوى اوست.
۱.بحار الأنوار: 85/139/24.