حدیث دربارهمسئوليت گوش و چشم و دل
كتاب من لا يحضره الفقيه:قالَ رجلٌ للصّادِقِ عليه السلام: إنّ لي جِيرانا و لَهُم جَوارٍ يَتَغَنَّينَ و يَضرِبن بالعُودِ، فرُبّما دَخَلتُ المَخرَجَ فَاُطِيلُ الجُلُوسَ استِماعا مِنّي لَهُنَّ؟. فقالَ لَهُ الصّادقُ عليه السلام: تاللّهِ أنتَ! أ ما سَمِعتَ اللّهَ عزّ و جلّ يقولُ: «إنَّ السَّمْعَ و البَصَرَ و الفُؤادَ كُلُّ اُولئكَ كانَ عنه مَسْؤولاً» ؟! ۱
من لا يحضره الفقيه:مردى به امام صادق عليه السلام عرض كرد: همسايگانى دارم كه كنيزكانشان آواز مى خوانند و عود مى نوازند و من گاهى اوقات به دستشويى مى روم و براى گوش دادن به ساز و آواز آنها نشستنم را طول مى دهم. حضرت فرمود: عجبا! سوگند به خدا تو [هم]؟! مگر نشنيده اى كه خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «همانا گوش و چشم و دل، همگى، بازخواست مى شوند»؟!
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: 1/80/177.