حدیث دربارهزكات ظاهرى و باطنى
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:أمّا وَجـهُ الصَّدَقاتِ فإنّما هي لأقوامٍ لَيسَ لَهُم في الإمارَةِ نَصِيبٌ، و لا في العِمارَةِ حَظٌّ، و لا في التِّجارَةِ مالٌ، و لا في الإجارَةِ مَعرِفَةٌ و قُدرَةٌ، فَفَرَضَ اللّهُ في أموالِ الأغنياءِ ما يَقُوتُهُم و يُقَوِّمُ بهِ أوَدَهُم. ثُمّ بَيَّنَ سبحانَهُ لِمَن هَذِهِ الصَّدَقاتُ، فقالَ: «إنَّما الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ و الْمَساكِينِ و الْعامِلِينَ عَلَيْها و الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِي الرِّقابِ والْغارِمِينَ وَ فِي سَبِيلِ اللّهِ و ابْنِ السَّبِيلِ» . ۱
امام على عليه السلام:صدقات (زكات) براى كسانى است كه نه در كارهاى دولتى دستى دارند، نه از ساخت و ساز (بنّايى) سهمى، نه براى تجارت و كسب و كار، سرمايه اى و نه از كارگرى، آگاهى و توانايى. از اين رو، خداوند در اموال توانگران به اندازه اى كه قوتِ آنان را تأمين و گرفتارى شان را برطرف كند، حقّى واجب كرده است. خداى سبحان كسانى را كه اين صدقات (زكات) به آنها تعلّق مى گيرد، بر شمرده و فرموده است: «جز اين نيست كه صدقات (زكات) براى فقيران و مسكينان و تحصيلداران آن است و نيز براى به دست آوردن دل [مخالفان] و آزاد كردن بندگان و قرضداران و انفاق در راه خدا و در راه ماندگان».
۱.وسائل الشيعة: 6/146/8.