حدیث دربارهپرداخت زكات با رضايت خاطر
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنّ الزّكاةَ جُعِلَتْ مَع الصَّلاةِ قُربانا لأهلِ الإسلامِ، فَمَن أعطاها طَيِّبَ النفسِ بها، فإنّها تُجعَلُ لَهُ كَفّارَةً، و مِن النارِ حِجازا (حِجابا) و وِقايَةً، فلا يُتبِعَنَّها أحَدٌ نَفسَهُ، و لا يُكثِرَنَّ علَيها لَهْفَهُ، فإنّ مَن أعطاها غَيرَ طَيِّبَ النَّفسِ بها يَرجُو بها ما هُو أفضَلُ مِنها فهُو جاهِلٌ بِالسُّنَّةِ، مَغبونُ الأجرِ، ضالُّ العَمَلِ، طَويلُ النَّدَمِ. ۱
امام على عليه السلام:همانا زكات در كنار نماز قرار داده شده است، تا سبب نزديكى مسلمانان به خداوند باشد. بنا بر اين، كسى كه زكات را با رضايت خاطر بپردازد، كفّاره گناهان او و مايه نگه دارى اش از آتش باشد. پس، نبايد كسى دل در پى زكاتى كه مى پردازد داشته باشد و مرتباً افسوس خورد؛ زيرا كسى كه آن را از روى بى ميلى بپردازد، و با اين حال در قبال آن، به بهتر از آن (بهشت) چشم اميد بندد، به سنّت [الهى] نادان است و در پاداش، مغبون؛ كارش بيهوده و پشيمانى اش طولانى باشد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 199.