اندرز امام به عمرو بن عاص
1 حدیث
وقعة صفّين عن شقيق بن سلمة:كَتَبَ عَلِيٌّ إلى عَمرِو بنِ العاصِ يَعِظُهُ ويُرشِدُهُ: أمّا بَعدُ؛ فَإِنَّ الدُّنيا مَشغَلَةٌ عَن غَيرِها، ولَم يُصِب صاحِبُها مِنها شَيئا إلّا فَتَحَت لَهُ حِرصا يَزيدُهُ فيها رَغبَةً، ولَن يَستَغنِيَ صاحِبُها بِما نالَ عَمّا لَم يَبلُغهُ، ومِن وَراءِ ذلِكَ فِراقُ ما جَمَعَ. وَالسَّعيدُ مَن وُعِظَ بِغَيرِهِ؛ فَلا تُحبِط ـ أبا عَبدِ اللّهِ ـ أجرَكَ، ولا تُجارِ مُعاوِيَةَ في باطِلِهِ.
فَأَجابَهُ عَمرُو بنُ العاصِ: أمّا بَعدُ؛ فَإِنَّ ما فيهِ صَلاحُنا واُلفَتُنَا الإِنابَةُ إلَى الحَقِّ، وقَد جَعَلنَا القُرآنَ حَكَما بَينَنا، فَأَجِبنا إلَيهِ. وصَبرَ الرَّجُلُ مِنّا نَفسَهُ عَلى ما حَكَمَ عَلَيهِ القُرآنُ، وعَذَرَهُ النّاسُ بَعدَ المُحاجَزَةِ. وَالسَّلامُ.
وقعة صِفّينـ به نقل از شقيق بن سَلَمه ـ: على عليه السلام، نامه اى به عمرو بن عاص نوشت و چنين اندرز و رهنمودش داد:
«امّا بعد؛ به راستى دنيا، [آدمى را] از هر چيز جز خودش باز مى دارد و دنيادار، هيچ بهره اى از آن نمى گيرد، مگر اين كه [دريچه] طمعى [تازه] به رويش مى گشايد كه ميل به دنيا را در او مى افزايد و هرگز وى با آنچه به دست آورده، از آنچه به دست نياورده، بى نياز نمى شود؛ و در پسِ اين همه، بايد آنچه را گرد آورده ترك كند. نيك بخت آن است كه از ديگران پند پذيرد. سپس ابو عبد اللّه! اَجر خود را تباه مكن و با معاويه در باطل خواهى اش همدست مشو!».
آن گاه، عمرو بن عاص به وى پاسخ نوشت: امّا بعد؛ مايه صلاح و اُلفت ما، بازگشت به حقّ است. به راستى، ما قرآن را ميان خود داور ساخته ايم. پس ما را به آن
۱.وقعة صفّين: ص 498؛ شرح نهج البلاغة: ج 2 ص 227.