نبرد امام با عبد اللّه بن وَهْب

الفتوح:عبد اللّه بن وَهْب راسِبى پيش آمد تا ميان دو سپاه ايستاد و با ندايى بلند بانگ برآورْد: اى فرزند ابوطالب! تا چه زمان، اين امروز و فردا كردن ميان ما و تو به درازا كشد؟ به خدا سوگند، ما هرگز اين ميدان را ترك نمى كنيم، مگر آن كه تو از [هواى]نَفْس خويش سر بپيچى. پس به مبارزه من در آى تا با تو نبرد كنم؛ و اين جماعت را كنار گذار! پس على عليه السلام لبخندى زد و گفت: «خدايش هلاك كناد كه چه مرد كم شرمى است! آيا او نمى داند كه من هم سوگند شمشير و هَم تافته نيزه ام؟! [مى داند؛] امّا او از زندگى نوميد شده و شايد هم [به جهت پيرىِ من] در طمعى دروغين دل بسته است!». عبد اللّه، جولان دادن ميان دو صف را آغاز كرد و رجز خواند و گفت: من ابن وهب راسبىِ يورش آورم كه براى خونخواهى، به اين