قهر كردن

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قهر كردن مسلمان با برادرش، مانند ريختن خون اوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه يك سال از برادرش قهر كند، اين كار مانند ريختن خون اوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر! از قهر كردن با برادرت بپرهيز؛ زيرا با وجود قهر بودن عمل پذيرفته نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان از اينكه نماز گزاران جزيرة العرب او را بپرستند مأيوس شده، اما در به جان هم انداختن آنان اميدوار است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزهاى دو شنبه و پنج شنبه اعمال [به پيشگاه خداوند]عرضه مى شود؛ آمرزش خواه آمرزيده و توبه توبه گر پذيرفته مى شود و [اعمال]كينه ورزان با كينه هايشان برگردانده مى شوند تا اينكه توبه كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند در شب نيمه ماه شعبان به تمام خلق خود [با رحمت]مى نگرد و همه خلايقش را مى آمرزد، مگر مشرك يا دشمن كينه توز را.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عزّ و جلّ در شب نيمه ماه شعبان به خلق خود [با رحمت]مى نگرد و بندگانش را مى آمرزد مگر دو نفر را: دشمن كينه توز و آدم كش.

امام على عليه السلام:بر شما باد ايجاد ارتباط و آشتى با يكديگر و زنهار از قطع رابطه و قهر كردن از يكديگر.

امام باقر عليه السلام:شيطان همواره ميان مؤمنان دشمنى مى افكند و تا زمانى كه يكى از آنان از دينش برنگردد [به كارش ادامه مى دهد]و همين كه چنين كردند، به پشت دراز مى كشد و به استراحت مى پردازد و مى گويد: موفّق شدم. پس، خداوند رحمت كند انسانى را كه ميان دو تن از دوستان ما الفت اندازد. اى جماعت مؤمنان! با يكديگر الفت گيريد و با هم مهربان باشيد.

امام صادق عليه السلام:تا زمانى كه دو مسلمان با يكديگر قهر باشند، ابليس خوشحال است و هرگاه با هم ديدار (آشتى) كنند، زانوهايش به هم خورد و بندهايش از هم بگسلد و فرياد زند: اى واى بر من، هلاك شدم.

الكافى:امام صادق عليه السلام فرمود: هيچ گاه دو مرد با حالت قهر از يكديگر جدا نشوند، مگر اينكه يكى از آن دو سزاوار بيزارى [خدا و رسولش از او]و لعنت باشد و چه بسا كه هر دوى آنها سزاوار اين امر باشند. معتّب عرض كرد: خدا مرا فدايتان گرداند، ظالم، درست [كه مستحق اين كيفر است]اما مظلوم چرا؟ حضرت فرمود: براى آنكه برادرش را به آشتى با خود دعوت نمى كند و از سخن او چشم نمى پوشد. شنيدم پدرم مى فرمود: هرگاه دو نفر با هم ستيزه كردند و يكى از آن دو بر ديگرى چيره آمد، بايد آنكه در حقّ او ستم شده نزد آن ديگرى برود و به او بگويد: اى برادر! ستمكار منم، تا قهر و جدايى ميان او و رفيقش برطرف شود؛ زيرا خداوند تبارك و تعالى داورى عادل است و حقّ ستمديده را از ستمگر مى ستاند.